Had ik u al eens verteld dat ik een enorme hekel heb aan hashtags, zo’n kruisje voor een woord of woordgroep? En dan vooral aan politieke? Rechts Nederland gebruikt sinds het aantreden van het kabinet-Jetten graag het tenenkrommende #NietMijnPremier of erger nog, een Engelstalige versie daarvan. Dat is natuurlijk afgekeken van boze Amerikanen die Trump met #NotMyPresident bestookten. Maar de allersneuste is ongetwijfeld het recente #NietMijnSongfestival.
Vorig jaar besloten drie Israëlhatende managers van omroep Avrotros dat alle liefhebbers van het Eurovisie Songfestival gestraft moesten worden voor het feit dat 99 procent van de Nederlanders niet was komen opdagen op de rodelijndemonstratie op het Malieveld. Of misschien begreep het drietal dat bij een reorganisatie van de NPO degenen die zich het hardst tegen Israël hebben ingezet het langst gespaard zullen worden. Of zij hebben gewoon een hekel aan Joden, ik weet het niet.
Hoe dan ook, Nederland deed niet mee, maar het Songfestival ging gewoon door. Israël scoorde opnieuw geweldig onder de Nederlandse kijkers en tot verbijstering van het hele Mediapark stopte de oorlog in het Midden-Oosten niet. Het moet een enorme schok geweest zijn in Hilversum dat de Israëlische regering haar beleid niet laat bepalen door de managers van ons uit de jaren vijftig stammende omroepbestel.
Sneeuwvlokjes
Ook volgend jaar wil Avrotros niet meedoen, maar de overkoepelende NPO had even genoeg van het antizionisme bij de omroepen, want Nederland staat internationaal enorm voor paal met alleen de rabiate antisemieten in Spanje en Ierland aan onze zijde. Tel daar inkomstenderving bij op en dus vaardigde de NPO-leiding een oekaze uit dat Nederland in 2027 wel degelijk mee zou doen.
Natuurlijk schoot die beslissing een aantal sneeuwvlokjes in Hilversum in het verkeerde keelgat. Dus wat deden zij? Ze kwamen met een hashtag: #NietMijnSongfestival. En een petitie en als er iets is waaraan ik een grotere hekel heb dan aan hashtags … u begrijpt het. Leidster van het Verzet was een documentairemaakster van wie u nog nooit heeft gehoord, ene Mandy Emadi. Mandy is van Iraanse afkomst, maar zij begrijpt heel goed dat je in Hilversum geen cent binnenhaalt als je je beklaagt over de moord op 40 duizend burgers begin dit jaar in Teheran. Dus zet zij zich in ‘voor de Palestijnen’.
Natuurlijk schoot die beslissing een aantal sneeuwvlokjes in Hilversum in het verkeerde keelgat
Haar open brief werd ondertekend door zo’n vierhonderd NPO-medewerkers en anoniem gepubliceerd — het Hilversumse equivalent van vermomd met een kaffiya door Amsterdam marcheren. Een bijbehorende petitie werd een kleine 45 duizend keer ondertekend. Dat is wat weinig om de oorlog/bezetting/apartheid/genocide te stoppen, maar dat komt waarschijnlijk omdat zelfs bij de blauwhaarbrigade braakneigingen opkomen als zij de naam van de petitiewebsite in het browser typen: degoedezaak.org.
Petities
Een tegenpetitie met de al net zo gruwelijke hashtag #NietMijnNPO vergaarde amper vijfhonderd ondertekenaars, wat maar weer bewijst dat pro-Israël zijn een superieure levenshouding is. Wij hebben immers wel wat beters te doen dan onze namen onder dit soort futiliteiten te plaatsen. Een derde petitie die stelde dat Nederland moet eisen dat ‘Palestina’ volgend jaar meedoet aan het festival vergaarde 11 (zegge: elf) handtekeningen.
De NPO ging schielijk om de tafel zitten met Emadi cum suis, want zo doe je dat in Hilversum. En ja hoor: in minder dan geen tijd lieten de omroepbazen zich omverpraten. Mandy hoefde maar één keer ‘genocide’ te zeggen en het gewenste njet van de NPO’ers was binnen. Misschien mag Mandy een documentaire over haar morele overwinning in Nederland maken, terwijl in Iran haar landgenoten worden doodgemarteld.
PS. Een onverwacht gunstigste bijvangst van de boycot was het einde van Cornald Maas als omnipresent lentewezen op onze treurbuis. “Hij is nou eenmaal een gezichtsbepalende presentator voor Avrotros,” vond Cornald Maas over Cornald Maas, inderdaad in de derde persoon sprekend. Je zou er haast een petitie voor beginnen: #NietMijnPresentator.
3 reacties
Ze zijn gewoon bang om te verliezen en ergens helemaal onderaan te belanden. Gezien de rotzooi waarmee ze op het songfestival verschijnen, dat moet ik erbij zeggen, is die angst wel volledig gerechtvaardigd.
Dus feitelijk duwen enkele honderden activistische NPO-medewerkers hun, door waanbeelden gedreven, mening door onze strot. Het zou mooi zijn geweest wanneer er een opiniepeiling zou zijn gehouden onder de ESF-fans om de meerderheid te laten besluiten: we gaan of we gaan niet. Ik kan me de schok nog herinneren toen bij de vorige editie Israël ook weer eindigde op de 2e plaats, net als overigens bij de editie daarvoor. Alleen met fraude was het mogelijk dat Israël zo hoog eindigde met zo een overweldigend aantal publieksstemmen. Zo overtuigd zijn de marxisten en islamisten van hun gelijk dat het hele land het eens zou zijn met hun valse misleidende genocideclaim. Het door de palestijnen spelen van de slachtofferrol is schijnbaar niet bij de hele Nederlandse bevolking reden genoeg om de oproep tot boycotten van Israël te steunen. Vanuit heel Europa werden er zoveel publieksstemmen op Israël uitgebracht dat er sprake is van een massale afkeer van de pro-hamas meute die al 3 jaren de maatschappij gegijzeld houdt. Er was uitsluitend op 7 oktober 2023 een genocide: uitgevoerd door hamas in de kibutzim en het Nova festivalterrein. In de daarop volgende oorlog is er absoluut geen enkele sprake van genocide! Derhalve is er geen enkele legitieme reden om Israël te dwingen zich terug te trekken van het ESF. Feitelijk willen de activisten zich nooit terugtrekken..dat komt door hun blinde geloof in het eigen narratief wat maakt dat ze niet meer objectief kunnen nadenken.
Nog 1 keer. Voor als het over DE JOODSE BIJDRAGEN gaat.
……………………..
Het draait allemaal hierom. De hele bange angsthazenwereld is/zijn op hun dood voor de Joodse bijdrage in welke vorm dan ook! Mijn vader zei altijd:” het is allemaal de kift”.
ESF– 1979 ? ISRAEL wint met het lied HALLELUJAH.
Een week later zongen we het vertaald in het Nederlands handenklappend in een Volle Evangelie gemeente van ongeveer 600 man. Prachtig!
………………..
ESF– 1983 Luxembourg wint met het lied van Corinne Hermes:
‘SI VIE EST CADEAU’
Haar producer is van Joodse komaf, Haim Saban (voor wie het nog niet wist.)
Si, vie est cadeau, vond ik zo prachtig het was met kracht gezongen door Corinne Hermes. (Ik was een leeftijdgenoot van haar en zat op de bank te luisteren met een vriendin, die veel Frans sprak vanwege haar studie in Bruxelles.) Wat vonden wij haar goed. Douze points!!!
Zo mooi, echt een aanrader om opnieuw naar te luisteren.
(Shlomo, Ruud herinneren jullie het?)
Tegenwoordig lijken er wel horrorzanggroepen op het ESF te verschijnen.