‘Dus als je wint, kom hier, aanvaard je prijsje, bedank je zaakwaarnemer, bedank je god en fuck off!’ De woorden waarmee presentator Ricky Gervais in 2020 Hollywood toesprak bij de uitreiking van de Golden Globes, zijn zes jaar later nog net zo relevant als toen. Of nog belangrijker, wanneer je bedenkt wat er sindsdien allemaal is gebeurd.
Wat de Britse komiek ermee wilde zeggen is: Hollywoodsterren hebben geen enkel moreel recht de kijker lastig te vallen met hun politieke meningen. Waarom niet? Omdat — opnieuw in Gervais’ woorden — diezelfde sterren niets weten van de echte wereld: “De meesten van jullie hebben minder lang op school gezeten dan Greta Thunberg.”
Gervais had zich jaren geërgerd aan Hollywoods ‘virtue signalling’, het voor de bühne laten zien hoe politiek correct je bent, in combinatie met de totale im- en amoraliteit van de filmwereld. Terwijl de sterren hun kijkers bombardeerden met hun pseudoprincipiële progressieve opvattingen over emancipatie, immigratie, lhbt-rechten en natuurlijk ‘de’ bezetting, ‘de’ apartheid en sinds oktober 2023 ‘de’ oorlog, waren zij beste maatjes met serieverkrachter Harvey Weinstein en pedofiel Jeffrey Epstein.
Moralistisch gat
De acteurs die miljoenen opstrijken voor hun rollen werken voor studio’s als Apple, Amazon en Disney, bedrijven die er geen enkel probleem mee hebben hun werknemers in de Derde Wereld tot op het bot uit te buiten. “Laten we eerlijk zijn, als IS een streamingdienst begon, zouden jullie je impresario bellen.” Let wel, dit was allemaal ruim voor 7 oktober 2023, de datum die als doping zou werken op het ‘politieke bewustzijn’ van Israëlhaters als Mark Ruffalo, Susan Sarandon of Javier Bardem, die vorig jaar bij de Emmy-uitreiking verscheen met een kaffiya om.
Maar … de oorlog in Gaza is voorbij. Dus hoe het moralistische gat te vullen waar zoveel activistische acteurs in zijn gevallen? Je zou denken dat het antwoord eenvoudig is. Terwijl de Golden Globes vorige week uitgereikt werden, schoten de ayatollahs in Iran duizenden demonstranten dood. Maar wie denkt dat de sterren die de afgelopen twee jaar zo de mond vol hadden van mensenrechten in het Midden-Oosten, nu massaal de gelegenheid zouden aangrijpen om op te komen voor de rechten van de vermoorde, gemartelde en verkrachte Iraanse betogers, kwam bedrogen uit.
Het bleef stil over Iran bij de Golden Globes
Politiek correct Hollywood komt zijn bed niet uit voor een zaak waar Israël de schuld niet van gegeven kan worden: ‘No Jews no news’. En zeker niet als de sterren het risico lopen van islamofobie beschuldigd te worden. Dus bleef het stil over Iran bij de Golden Globes. De hypocrisie van wat rechts Amerika de progressieve elite noemt, gevat in een collectief zwijgen over een echte — geen verzonnen — massamoord in het Midden-Oosten.
Bejubeld
En de prijzen zelf? Die gingen massaal naar Joodse sterren. Timothee Chalamet won de Globe voor beste acteur in een musical of komedie voor zijn hoofdrol in Marty Supreme, een film die is gebaseerd op het leven van de Amerikaans-Joodse tafeltennisser Marty Reisman. In dezelfde categorie als Chalamet, maar dan voor televisieproducties, won Seth Rogen voor zijn rol als filmstudiobaas in The studio. Beste acteur op televisie werd Noah Wyle voor zijn portret als dokter Michael ‘Robby’ Robinavitch in het ziekenhuisdrama The Pitt, dat ook nog eens de prijs voor beste serie in de wacht sleepte, zoals The studio die pakte voor beste komedie.
Wat niet won, was de film The voice of Hind Rajab over de dood van het gelijknamige Palestijnse meisje in Gaza. Die film wordt zo bejubeld door het recensentengilde en heeft natuurlijk de gewenste anti-Israëlische boodschap dat het de grote favoriet was in de categorie beste buitenlandse film. Op het filmfestival in Venetië kreeg de film een gênante, haast stalinistisch aandoende staande ovatie van meer dan 23 minuten.
Dat The voice of Hind Rajab geen Golden Globe won, is winst. Want misschien betekent het dat Hollywood eindelijk een beetje naar Ricky Gervais begint te luisteren en ophoudt ons, de kijkers, zijn halfzachte politieke meningen door de strot te duwen.
