Humor laat ik graag over aan anderen

Mijn collega’s weten dat ik het echt heb geprobeerd, maar helaas, ik heb geen humor. Ik beschouw het als een van mijn grootste tekortkomingen. Ik herken een grap wel, tenminste als mijn hersenen niet volledig op standje ‘serieus’ staan, maar ik ben jaloers op iedereen die in een gesprek zo maar een hilarische kwinkslag tussendoor kan gooien. Discussies worden minder heftig, ernstige gesprekken lichter. Goede humor is van een intelligentie die ik helaas niet bezit. 

Een mop vertellen lukt me al helemaal niet. Op de lagere school zaten we op een schoolreisje in de bus en vroeg de meester onderweg of we een goede mop kende. Nou, die kende ik wel. Dacht ik. Ik vroeg aan mijn medescholiertjes wat het verschil was tussen de hersenen van een Israëlische en een Egyptische generaal. De meesten wisten niet eens waar Egypte lag, laat staan dat het land in oorlog was met Israël. “Nou,” riep ik triomfantelijk naar alle glazige blikken, “die Egyptische hersenen zijn nooit gebruikt.” Ja, ja, ik weet het. Een zeer politiek incorrecte grap. Maar hé, het was 1973. 

Er viel een doodse stilte. Op hier en daar wat ge-gniffel na: die Voet had ze niet allemaal op een rijtje. De rest van de rit heb ik me maar stilletjes diep zitten schamen. Ik ook altijd met m’n grote mond. Ik zal het wel van mijn moeder hebben, die schat lukte het ook nooit een goede mop te vertellen. Ze begon altijd met de clou, tot grote hilariteit van haar kinderen trouwens. 

Moraal van dit verhaal: humor laat ik graag over aan degenen die dat wel hebben en op de redactie hebben we voldoende hulptroepen. Die zijn hard nodig, want noblesse oblige: in het NIW horen traditioneel tijdens Poeriem kolder en werkelijkheid door elkaar te lopen. 

Nu bent u daar als vaste NIW-lezer wel aan gewend. Het is anders als je zo’n witz online zet. Veel onschuldige burgers hebben nog nooit van Poeriem gehoord. De afgelopen jaren hadden die berichtjes nogal eens grote consequenties. Nog altijd vragen mensen collega en atheïst Bart Schut hoe het nu met zijn gioer gaat, zijn bekering tot het Joodse geloof. En toen ik kortgeleden bij oude vrienden op bezoek ging, vroegen ze hoe het er toch voorstond: ik had een paar jaar geleden toch afscheid genomen van Nederland en zou toch emigreren naar Israël? 

Ik had ze heel wat uit te leggen. Maar ze weten nu wel wat Poeriem is. Volgende week biechten we naar goed Joods gebruik onze zonden weer op. Veel plezier.