––––––––––––––
David Simon
Alleen de voorpret was al de moeite waard, we hadden er zo’n lol in
Als bestuurders van de NIHS wilden we zo nog weleens een poeriemgrap uithalen. Ik herinner mij er een waarover iedereen in rep en roer was. We hadden bedacht dat een aantal orthodoxere leden van de kehila, die verbonden waren aan de Obrechtsjoel, wel naar de sjoel in het Joods Cultureel Centrum wilde verhuizen, maar daar was een voorwaarde aan verbonden. Dan moest tijdens sjabbes de Van der Boechorststraat in Amsterdam-Buitenveldert, waaraan het pand lag, afgesloten worden voor rijdend verkeer. Vanwege de sjabbesrust. Met andere woorden: dat stukje Amsterdam moest veranderen in een soort Mea Sjeariem, de orthodoxe wijk in Jeruzalem.
Alleen de voorpret bij het uitvoeren van die grap was al de moeite waard, we hadden er zo’n lol in. Het plan haalde zelfs het NIW. Iedereen sprak er schande van, dat moest toch niet mogen? Dat kon toch niet waar zijn? Nee, dat was het dus ook niet, zo bleek na Poeriem.
Ik heb trouwens nog een keer het NIW gehaald met een grap. Er was een landelijke verkiezing uitgeschreven, die ik zou hebben gewonnen. Het ging om de beste lookalike van de Rijdende Rechter. Je weet wel, dat programma met burenruzies die rechter Frank Visser dan maar moest oplossen. Ook dat was natuurlijk pure kul.
David Simon is oud-voorzitter van de NIHS en de helft van cabaretduo Kwatsch
––––––––––––––
Menni Kerkhoven
Het was zo ongeloofwaardig dat het wel waar moest zijn
Eens in de zoveel tijd wil ik nog wel zo’n witz uithalen. In 2013 werd Willem-Alexander gekroond en dat bood mogelijkheden. We begonnen er al maanden van tevoren mee. Omdat prinses Máxima meer wilde weten over Nederlandse minderheden, zou zij bij de LJG Tilburg volledig incognito een poeriemfeest willen bijwonen. Om het geloofwaardig te maken, gingen er e-mails de deur uit. Nee, het was niet de bedoeling dat de commissaris van de Koning of de burgemeester erbij zou zijn, want geheim. Máxima zou in een geblindeerde auto arriveren en zelf ook iets feestelijks dragen.
Het was zo ongeloofwaardig dat het wel waar moest zijn. De moeder van mijn partner Elma had daadwerkelijk contact met prinses Irene, dus zou via haar het contact tot stand zijn gekomen. En de vrouw van een van onze leden werkte voor het Kabinet van de Koning. “Wat raar,” vond zij, “ik vind daar helemaal niets van terug in de koninklijke agenda.” We hebben haar toen maar opgenomen in het complot en zij kwam met nog een hele trits behulpzame tips om het echt te laten lijken. Een goede poeriemgrap is immers een serieuze zaak.
Ons bestuur liet de organisatie aan ons over, dat vond dat het in goede handen was. Het geheime bezoek van de prinses begon rond te zoemen in de kille, en op de dag zelf zat de sjoel vol. Mijn schoonzusje maakte me professioneel op. Ik droeg een oranje jurk en een blonde pruik. Daar kwam ze binnen hoor, ‘prinses Maximaal’. Verbijstering bij de zeventig aanwezigen. Door mijn vermomming had niet iedereen meteen door wie nou precies in die jurk gehesen was. Tot ik mijn mond opende, natuurlijk.
Menni Kerkhoven was lid van de kille Tilburg en is nu lid van LJG Utrecht en Amsterdam
–––––––––––––––
Rika Pais
Tien vrouwen meldden zich voor de ingang van de Snoge
Het eerste poeriemnummer van het NIW waaraan ik heb mogen meewerken was in 2000. In juni 1999 was ik begonnen als redactieassistente. Weken van tevoren begon de redactie al te bedenken welke grappen zouden kunnen, of juist niet. In de loop der jaren werd het poeriemnummer, tenminste voor mij, een van de hoogtepunten van het jaar. Maar helaas was ik niet betrokken bij de leukste witz ooit, want die dateert uit de jaren tachtig onder hoofdredacteur Mau Kopuit.
De Portugees-Israëlietische Gemeente, de PIG, organiseerde een evenement. Het stond in het NIW van vrijdag 5 maart 1982, Poeriem viel op de dinsdag erna. Wat ik me herinner is: “Op zondag 7 maart organiseert de Portugees-Israëlietische Gemeente een Miss Piggy-verkiezing. Meisjes en dames tussen 20 en 40 (als ik het me goed herinner) zijn van harte welkom en kunnen zich zondag 7 maart vanaf elf uur aanmelden bij het kantoor van de PIG aan het Mr. Visserplein in Amsterdam.”
Geloof het of niet, maar ze kwamen erop af, er stond een tiental vrouwen klokslag elf uur voor de ingang van de Snoge! Het kwam het NIW op een klacht te staan bij de Raad voor de Journalistiek. Die had de Stichting Bestrijding Antisemitisme ingediend. Maar de raad oordeelde dat het bericht gemakkelijk als grap te herkennen was ‘omdat poeriemgrappen in de Joodse gemeenschap een algemeen gebruik zijn’.
Rika Pais was van 1999 tot 2013 werkzaam bij het NIW
––––––––––––––––
Jacqueline Brecher
Wilden zij daar wel of niet bijpassende sokken bij?
Een grote opstand rees op onder de leerlingen van basisschool Rosj Pina vorig jaar, toen we met het team, zoals bij het Joods Bijzonder Onderwijs traditie is, een prachtige poeriemgrap bedachten. Aan de leerlingen deelden we een brief en begeleidend formulier uit, want de school had besloten naar goed Brits voorbeeld schooluniformen in te gaan voeren. Zo zou het zichtbare verschil tussen arm en rijk verkleind worden en daarnaast zou het ten goede komen aan het kledingbudget voor de kinderen. Geen merkkleding meer, maar gelijke monniken, gelijke kappen. Op de formulieren konden de ouders aangeven welke maat voor hun kroost was gewenst, hoeveel kledingstukken besteld moesten worden en wilden ze daar wel of niet bijpassende sokken bij?
Er waren ouders die het een fantastisch idee vonden en al meteen bij de schoolleiding een bestelling plaatsten. Andere hadden zo hun bedenkingen. Waren die in uniform geklede kinderen op straat niet meteen herkenbaar als leerling van een Joodse school? Was dat met het oog op de veiligheid wel zo’n goed idee? Maar waar we helemaal niet op hadden gerekend was het protest van de leerlingen zelf. Leerlingen van groep 7 en 8 stelden tegen de invoering een petitie op en in de gangen van het schoolgebouw hingen zij protestposters op: “Geen uniforms!” en “Sfeer verpest!”. Ze klopten zelfs bij kamers van de schoolleiding aan om duidelijk te laten merken dat ze er niet van gediend waren.
Jacqueline Brecher is directrice van Rosj Pina en bestuurster van Stichting Joodse Scholengemeenschap JBO
