Aan de slag

Het werd met veel tamtam aangekondigd, de presentatie in het Haagse Nieuwspoort van het rapport van de taskforce antisemitisme. De open deur: Joodse studenten en medewerkers aan hogere educatieve instellingen staan onder druk, worden geïntimideerd en zelfs lichamelijk belaagd. 

Ach, werkelijk? 

Als de leden de afgelopen jaren media als het NIW hadden gelezen, hadden ze dat allang al geweten. Ik heb nieuws voor de taskforce. Als ze eenzelfde rapport zouden schrijven over het lager en middelbaar onderwijs, zouden ze tot dezelfde conclusie komen. Er zijn scholieren, zelfs in de mediene, die hun ouders smeken hun Joodse identiteit geheim te houden uit angst voor repercussies van hun dierbare medeleerlingen. Dit soort meldingen komen bij ons wekelijks binnen. Op de frustrerende voorwaarde van anonimiteit. Ik verzeker u, de lijst wordt langer en langer. 

Terug naar het rapport. Een van de leden van de taskforce was Rianne Letschert. U kent haar als D66-informateur van de versgebakken coalitie. Ook is zij voorzitter van het college van bestuur van de Universiteit Maastricht. Ze schijnt hoog op de kandidatenlijst te staan voor de functie van minister van Onderwijs. Zeer terecht vroeg de VVD-lijsttrekker in stadsdeel Amsterdam-Zuid, Michael Vis, zich af of Rianne Letschert als bestuursvoorzitster van de Universiteit Maastricht een rapport van Rianne Letschert als lid van de taskforce nodig had om te snappen dat de universiteit niet moet buigen voor een dreigende sfeer. Want dat is wat Letschert de afgelopen jaren wel degelijk deed. U heeft dat diverse malen kunnen opmaken uit artikelen in, jawel, uw NIW. Het schijnt haar promotie niet in de weg te staan.

Intussen is er nieuws over Peter-Paul Verbeek. Verbeek is rector magnificus van de UvA, de universiteit die dankzij zijn weke knieën is overgenomen door antisemieten. Verbeek wordt president van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen. De bestuurder die kruiperig in gesprek ging met gemaskerde bezetters en niets wist in te brengen tegen de vernietiging van zijn gebouwen, wordt beloond met een promotie. 

Nederland staat wel eens bekend als het land van de middelmatigheid. Ik denk dat het erger is. Dit is het land geworden van de laffe, weke knieën. Want die worden beloond. Laten we hopen dat mooie, gratuite woorden nu eindelijk zullen overgaan in daadkrachtig handelen. Hoe heet het ook alweer?
O ja, ‘aan de slag’, toch?