Zondag zal in het Amsterdamse Wertheimpark weer de nationale Auschwitzherdenking plaatsvinden. Dit keer bij temperaturen van rond het vriespunt. Dat doet me denken aan de woorden die Bloeme Evers z’’l ooit sprak: “Ik ga daar niet heen. Ik heb in het kamp al voldoende kou geleden.” Bloeme had het beste excuus dat je maar kunt bedenken. Voor het NIW betekent deze herdenking jaarlijks het startpunt van de periode waarin we extra aandacht besteden aan de Shoa. Het hele jaar door ontvangen wij artikelen en boeken daarover, maar van mei tot eind januari proberen wij artikelen met dit als hoofdonderwerp zoveel mogelijk beperken. Tussen eind januari en 4 mei, de herdenkingstijd, reserveren we daarvoor meer ruimte.
De bijeenkomst komt een paar dagen na een alarmerend bericht van Emile Schrijver, algemeen directeur van het Joods Cultureel Kwartier. Bezoekers blijven sinds het begin van de oorlog tegen Hamas weg. Als een van de redenen noemt hij in De Telegraaf de ‘End the genocide now’-banner die Artsen zonder Grenzen aan de gevel hing. Maar was het niet het JCK zelf dat vanwege de vrijheid van meningsuiting geen protest tegen die banner aantekende? Schrijver stelt dat Israël en Joden ‘helaas’ niet van elkaar los te koppelen blijken. Maar deed het Joods Museum daar zelf niet aan mee toen het een avond in de Rode Hoed organiseerde waar de antizionistische Deborah Feldman haar gal over de Joodse staat en diens voorstanders mocht spuien? Heeft Schrijver wellicht boter op het hoofd?
Over boter gesproken, de Avrotros verdient vrachtladingen van dat spul voor haar Hilversumse deuren. De omroep wierp zich op als het geweten van Nederland door het Songfestival te boycotten omdat dat vervloekte Israël er welkom is. De bestuurders van de ‘algemene’ vonden dat onethisch. Presentatrice Hila Noorzai maakt deel uit van de selectiecommissie en juichte dat besluit toe. Heel ethisch. Tegelijkertijd maakte zij een boeiende serie over Afghanistan. Nu blijkt echter dat zij daarmee geïnterviewden in een levensgevaarlijk parket heeft gebracht; een van de hoofdrolspelers is zelfs in de gevangenis beland. Naar verluidt tegen de afspraak in, had deze vrouw vooraf geen inzage in het eindresultaat gekregen, terwijl je bij het zien van de beelden op je vingers kon natellen dat dit repercussies voor haar zou hebben. Bij de Afghaanse ambassade in Den Haag zullen ze de serie met argusogen hebben gevolgd. De eindverantwoordelijke voor die uitzendingen, de o zo ethische Avro-tros, wast de handen echter in onschuld en zegt zich niet verantwoordelijk te voelen. Tja …
2 reacties
Boter op het hoofd hebben.
Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt. Het zijn zo van die gezegdes, die niet direct
iets positiefs in zich hebben.
Beiden doen het nogal goed bij het JCK.
—————-
Het JCK ontvangt subsidie van de Minister van OCW. En is het niet Emile Schrijver, die toch nog wel “goed kan akkederen”, met mevr. de burgemeester van Amsterdam?
Het is me wat. Ik kan hier niets mee, maar dan ook helemaal niets!
Een soort van deftige draaikonterij van de grachtengordel, noem ik het maar.
Ook wij hebben van de Schrijverskant familie in Amsterdam. En dan denk ik ook altijd aan Emile Schrijver een naamgenoot, vooral als ik h.e.e.a. over hem lees.
Ik word hier niet blij van als ik het commentaar lees boven.
Ik word hier meer akelig van, maar ik zal niet de enige zijn.
Het JCK wil een meerstemmig geluid laten horen. Het is de vraag of dat wenselijk is, in een tijd dat media, onderwijs en culturele sector al (zo goed als) eenstemmig anti-Israëlpropaganda spuien. Niet alle meninkjes zijn even relevant, en waarom moet een culturele instelling zich eigenlijk met politiek bezighouden?