Laat ik eens met de conclusie beginnen: het wordt minder, en normaler. Men praat minder over de ‘genocide’ door Israël. Het is nog niet zo lang geleden dat de publieke omroep elke dag over die vermeende volkerenmoord sprak. Ook in de kranten kon je niet alleen elke dag over genocide lezen, maar waren er ook drie tot vijf artikelen van journalisten en columnisten die beweerden dat Israël genocide bedreef. En u weet het nog wel: universiteitsgebouwen werden bezet, er was een rodelijndemonstratie van een kwart miljoen functionarissen met het spandoek: ‘Stop genocide’.
En Joden? Die werden elke dag angstiger. Terecht. Wat zij zagen gebeuren was niet minder dan een bedreiging. Waarom was het bedreigend? Omdat het geen genocide was. Een valse beschuldiging. Als Jood werd je in verband gebracht met het ergste wat jouw volk is aangedaan. Anders gezegd: jij werd veranderd in het beest dat destijds jou wilde vernietigen. Hoe? Door welbewust de taal verkeerd te gebruiken. Was je eerst een untermensch omdat je uit onzuiver bloed bestond en leefde op een bodem waarvan je moest verdwijnen, nu was je een untermensch omdat je de enige grond verdedigde waar jij en je ‘bloedverwanten’ veilig waren.
Normaal
Maar de beschuldigingen nemen af. En hoe komt dat? Omdat Israël zich aan de afspraken van het Gaza-
akkoord houdt. De ‘genocide’ die geen genocide was, is plotseling opgehouden. Daar sta je dan als student met je Palestijnse sjaal, als hoogleraar met je kaffiya, als presentator, nieuwslezer, opinieredacteur, columnist, politicus, journalist met je arafatsjaal …
We laten de genocidebeschuldiging nu stilzwijgend voorbijgaan, maar wat is daarvan de consequentie?
Antisemitisme en de beschuldiging van genocide zijn volkomen normaal geworden onder critici. Ofschoon ze nu een masker zouden moeten dragen om hun schaamrood te bedekken, rolt het antisemitische vocabulaire schaamteloos uit hun mond. Zo zei ‘analyticus’ Mouin Rabbani in een marathoninterview met VPRO-journaliste Nadia Moussaid: “Laten we eens voorzichtig, op een andere manier, naar de staat Israël kijken …” En toen wist ik het al. Ja hoor: Rabbani, de Nederlandse Palestijn, was tot de conclusie gekomen dat Israël ontmanteld moest worden, ‘omdat het een genocidaal apartheidsregime is’.
Ja hoor: Rabbani was tot de conclusie gekomen dat Israël ontmanteld moest worden
Ontmanteld … Even kijken wat dat precies betekent: “Het zorgvuldig uit elkaar halen, slopen of verwijderen van onderdelen van een constructie, machine of organisatie, vaak om deze buiten bedrijf te stellen of materialen te hergebruiken.” Kortom: Israël moet worden gesloopt, uit elkaar gehaald, verwijderd … zomaar op de Nederlandse radio. En Rabbani’s argument is: met een genocidaal bewind hoor je geen zaken te doen. In hetzelfde interview zegt hij dat we de fascisten in Duitsland ook ‘ontmanteld’ hebben … Ja, weet u hoe? Met geweld, omdat ze zes miljoen Joden hadden geliquideerd.
Voorbeelden
Ach, weet u, binnen de vrijheid van meningsuiting mag je je gang gaan. Maar vindt u het erg dat ik dit niet normaal vind? Stellen zulke uitspraken in een marathoninterview Joden gerust? En vindt u het dan vreemd dat ik verheugd ben als de publieke omroep minder geld krijgt en wat mij betreft wordt opgeheven? Tuurlijk, laat zoveel mogelijk meningen bloeien, zelfs als ze nooit tot bloei komen. Dode meningen zijn ook meningen, denk ik weleens.
Nu heb ik over het normaliseren van antisemitische troep maar één voorbeeld gegeven. Ik kan misschien wel meer voorbeelden uit de afgelopen maanden geven dan dat er Joden het NIW lezen. Tja, wanneer het walgelijke normaal is geworden, staat er kots op het menu.
