Vliegend richting Chanoeka
Dagboek

Vliegend richting Chanoeka

Opperrabbijn Binyomin Jacobs 23 november 2022, 11:00
Vliegend richting Chanoeka

Ik moest even een pauze inlassen en dus sta ik een dagboek achter. Op de foto ziet u dat ik niet over eenzaamheid te klagen had. Met bijna 6500 rabbijnen was ik in New York bij de jaarlijkse Kinus, de internationale conferentie van rabbijnen. Zo’n foto is op zichzelf onbegrijpelijk. Vele drones cirkelen boven de groep. Kunt u me vinden? En welke andere Nederlandse rabbijnen kunt u onderscheiden? Tijdens de Kinus heb ik een aantal rabbijnen uit Oekraïne gesproken en ook de opperrabbijn van Rusland, wiens positie, om het mild te omschrijven, lastig is.

De Kinus is als een oplader, maar dan in de spirituele betekenis. Dinsdagochtend om 5:55 uur zette ik weer voet op Nederlandse bodem. Een chauffeur stond netjes op me te wachten om me naar Ysselsteyn te rijden, waar ik mee mocht beslissen welk kunstwerk op de Duitse Oorlogsbegraafplaats zal gaan herinneren aan de vele Joden, Roma en Sinti die geen graf werd vergund. Ik hoop dat u begrijpt dat ik het onverantwoord vond om zelf te gaan rijden. Gelukkig werkte de wifi in het vliegtuig maar uiterst beperkt, waardoor ik enige uren prima heb geslapen en dus in Ysselsteyn goed kon meedenken. Op de achterbank in de auto heb ik de nodige telefoontjes gepleegd en een paar e-mails beantwoord. Ook ben ik alvast begonnen met het opstellen van de jaarlijkse Chanoeka-advertentie in het NIW.

Mooi om te zien op hoeveel plaatsen de grote menora ook dit jaar weer zal worden aangestoken

Van alle IPOR-rabbijnen heb ik inmiddels binnengekregen waar ze met Chanoeka publiekelijk het licht gaan brengen. Mooi om te zien op hoeveel plaatsen de grote menora ook dit jaar weer zal worden aangestoken. Tegen middernacht lag ik in mijn bed. Een slaappil innemen was niet nodig, want toen ik het bed zag, sliep ik al.

Vandaag, woensdag, zaten Blouma en ik, al om 8:15 uur in de auto, op weg naar Wassenaar. Vergadering van de raad van toezicht en de adviesraad van de Oorlogsgravenstichting. De voorzitters van beide raden, Piet Hein Donner en oud-voorzitter van de Eerste Kamer Fred de Graaf, namen afscheid. Voor de partners was er een apart programma, dus heeft Blouma zich niet verveeld. Om 12:00 uur begon de lunch. Voor ons hadden ze speciaal een koosjere maaltijd besteld bij Vos Catering. Daarna een uurtje pauze en om 15:00 uur het begin van het middagprogramma. Aanwezig waren 250 genodigden, onder wie ambassadeurs, de minister van Binnenlandse Zaken, politici en een rijke schakering aan toppers uit de wereld van defensie.

Wat doet de OGS, de Oorlogsgravenstichting, vraagt u zich wellicht af. Uiteraard het onderhoud van de Nederlandse graven van militairen, verzetsstrijders en anderen die door oorlogsgeweld zijn omgekomen. Het gaat hier over tienduizenden graven in Nederland, Indonesië en op kleinere schaal in vele andere landen. Vanwege het 75-jarig bestaan van de stichting was er van drie tot zes uur een topprogramma met een aantal sprekers en een indrukwekkende film over het werk van de OGS en over oorlog. Niet alleen over voorbije oorlogen, maar ook over hoe oorlog ontstaat. Hoe gespannen de situatie nu weer is in de wereld en wat kunnen we doen om een Derde Wereldoorlog te voorkomen. 

Voor ons hadden ze speciaal een koosjere maaltijd besteld bij Vos Catering

Uitgeput weer thuisgekomen, moest ik nog snel even een rabbinale verklaring opstellen die iemand nodig had om op de Joodse School in Amsterdam toegelaten te worden. Een Zoomgesprek met een man, die nu in Israël woont, over de eventuele gioer – toetredingsprocedure – van zijn niet-Joodse vriendin. Ook nog tijd verprutst met de KLM over mijn vlucht van Canada naar AMS. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat ik gevlogen heb, en dus aanspraak kan maken op Air Miles en XP’s, geeft de computer aan dat ik niet aan boord was en daarom geen aanspraak kan maken op behaalde Air Miles. Gezeur dus. Maar ik weet zeker dat ik gevlogen ben van Montreal naar Amsterdam, ik kan het aantonen met mijn boardingpas, een foto van mezelf in het vliegtuig en beschik over nog een aantal bewijzen. 

Het is nu Rosj Chodesj. De maand kislev, de maand van het licht is begonnen. We gaan richting Chanoeka, duisternis verlichten. Morgen mijn tweewekelijkse Zoom-sjioer. Een interview met een politicus. En morgenavond een lezing in Dedemsvaart. Maar voor nu: me losrukken van alle beelden over oorlog die ik vandaag heb gezien. Mijn bezorgdheid over polarisatie toch even uit m’n hoofd zetten. Licht brengen in duisternis. Het uitdelen van de broodnodige voedselpakketten in Oekraine ligt letterlijk onder vuur. Ik ga naar bed. Inmiddels is het 01:05 uur.

Dit is een persoonlijk dagboek van de opperrabbijn en valt buiten de verantwoordelijkheid van de redactie.

Plaats opmerking