Volksverhuizingen zijn van alle tijden. Zo verspreidde de mens zich vanuit Afrika over de aarde, trokken stammen van het Arabisch Schiereiland naar de Levant en koloniseerden Europeanen Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland. Ook het Joodse volk heeft menige volksverhuizing meegemaakt. Het begon al met Abraham die naar het Beloofde Land trok, er was de Babylonische ballingschap, de uitzetting door de Romeinen, verbanning uit diverse Europese landen zoals die uit Engeland in 1290 en het Edict van Granada in 1492.
Toch bleven er altijd Joden in Israël wonen en was Jeruzalem vanaf 1850 alweer een overwegend Joodse stad. Vanaf toen besloten meer en meer Joden terug te keren naar Erets Jisraël. Na de vernietiging in de Shoa en de vijandelijkheden in Arabische landen werden dat er nog meer. Het verlangen naar Zion hebben we duizenden jaren met ons meegedragen. Pesach is daarin een belangrijke mijlpaal die we ieder jaar weer vieren: de wonderbaarlijke bevrijding uit slavernij en de uittocht naar het land waar we thuishoorden. Wie dat verlangen ontkent, ontkent een kern van ons Joods-zijn, ons recht op zelfbeschikking als volk.
Hoe gerechtvaardigd dat verlangen is, zien we als ouderwetse Jodenhaat opnieuw als bruine drab tussen het dunne laagje fineer dat ‘beschaving’ heet, doorsijpelt. Zeg maar rustig: het fineer overstroomt. Ook in Europa en om het dichter bij huis te houden in Nederland, vooral in de grote steden. Een aantal NIW-lezers vertelt daarover in het forum van deze week. Uit gesprekken die ik de laatste tijd heb gevoerd, blijkt dat velen met de gedachte spelen te vertrekken: naar het platteland, naar een minder vijandig Europees land of zelfs naar Israël, waar het op dit moment toch geen rozengeur en maneschijn is. Uit de vraag van Israëli’s of het in Amsterdam voor Joden nog wel veilig is, blijkt die grote paradox. Maar de vraag op zich had je aan het begin van dit millennium honend weggelachen.
Het NIW zal over al deze facetten verslag blijven doen, onverhuld, gedocumenteerd en gepassioneerd. Want meer nog dan haat is onverschilligheid het tegenovergestelde van liefde. Van onverschilligheid kun je voormalig PvdA-Tweede Kamerlid Jacques Monasch beslist niet betichten. Zie zijn eerste opinie in deze pesacheditie van het NIW.
Hoewel onze redactie in verband met Pesach de komende twee weken gesloten is, zullen wij u via de website en X op de hoogte houden van belangrijke ontwikkelingen. Uw NIW 25 ligt op 17 april op de mat.
Bestuur en redactie wensen u een koosjere Pesach en chag sameach.
Uittocht
Volksverhuizingen zijn van alle tijden. Zo verspreidde de mens zich vanuit Afrika over de aarde, trokken stammen van het Arabisch Schiereiland naar de Levant en koloniseerden Europeanen Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland. Ook het Joodse volk heeft menige volksverhuizing meegemaakt. Het begon al met Abraham die naar het Beloofde Land trok, er was de Babylonische ballingschap, de uitzetting door de Romeinen, verbanning uit diverse Europese landen zoals die uit Engeland in 1290 en het Edict van Granada in 1492.
Toch bleven er altijd Joden in Israël wonen en was Jeruzalem vanaf 1850 alweer een overwegend Joodse stad. Vanaf toen besloten meer en meer Joden terug te keren naar Erets Jisraël. Na de vernietiging in de Shoa en de vijandelijkheden in Arabische landen werden dat er nog meer. Het verlangen naar Zion hebben we duizenden jaren met ons meegedragen. Pesach is daarin een belangrijke mijlpaal die we ieder jaar weer vieren: de wonderbaarlijke bevrijding uit slavernij en de uittocht naar het land waar we thuishoorden. Wie dat verlangen ontkent, ontkent een kern van ons Joods-zijn, ons recht op zelfbeschikking als volk.
Hoe gerechtvaardigd dat verlangen is, zien we als ouderwetse Jodenhaat opnieuw als bruine drab tussen het dunne laagje fineer dat ‘beschaving’ heet, doorsijpelt. Zeg maar rustig: het fineer overstroomt. Ook in Europa en om het dichter bij huis te houden in Nederland, vooral in de grote steden. Een aantal NIW-lezers vertelt daarover in het forum van deze week. Uit gesprekken die ik de laatste tijd heb gevoerd, blijkt dat velen met de gedachte spelen te vertrekken: naar het platteland, naar een minder vijandig Europees land of zelfs naar Israël, waar het op dit moment toch geen rozengeur en maneschijn is. Uit de vraag van Israëli’s of het in Amsterdam voor Joden nog wel veilig is, blijkt die grote paradox. Maar de vraag op zich had je aan het begin van dit millennium honend weggelachen.
Het NIW zal over al deze facetten verslag blijven doen, onverhuld, gedocumenteerd en gepassioneerd. Want meer nog dan haat is onverschilligheid het tegenovergestelde van liefde. Van onverschilligheid kun je voormalig PvdA-Tweede Kamerlid Jacques Monasch beslist niet betichten. Zie zijn eerste opinie in deze pesacheditie van het NIW.
Hoewel onze redactie in verband met Pesach de komende twee weken gesloten is, zullen wij u via de website en X op de hoogte houden van belangrijke ontwikkelingen. Uw NIW 25 ligt op 17 april op de mat.
Bestuur en redactie wensen u een koosjere Pesach en chag sameach.
Gerelateerd
Lees meer »
Meer Gerelateerde Berichten
Uittocht
Eer voor Willy Lindwer
Antisemitische terroristen steken in Londen Joodse ambulances in brand
UvA weigerde tijdens explosie van Jodenhaat onderzoek te doen naar veiligheid
Ouders klagen staat aan