Symptoombestrijding

Ook dit jaar was er weer veel beveiliging bij de Jom Hashoaherdenking in de Hollandsche Schouwburg. Er waren minder aanwezigen dan anders. Uit angst? Lees daarover de column van Ronit Palache. Het gevoel van veiligheid van veel Nederlandse Joden heeft sinds 7 oktober 2023 een enorme deuk opgelopen. Dat werd na 8 november 2024 alleen maar erger, zo vertelde de jonge Noam Brille-slijper in de schouwburg. De aanslagen op de Rotterdamse synagoge en het Cheider, gecombineerd met open en bloot, gedoogd antisemitisme in de straten van steden als Amsterdam en Groningen, zullen ook niet hebben meegeholpen.

Terwijl ik dit schrijf, vindt in de Tweede Kamer een debat over antisemitisme plaats. Veel deelnemende partijen zullen ongetwijfeld ach en wee klagen, dat het toch echt ontoelaatbaar is, maar waarschijnlijk eindigen we met doekjes voor het bloeden: wellicht (nog) meer beveiliging en (nog) meer ‘educatie’, pleisters op een al lang etterende wond. 

Aan het echte draagvlak voor welig tierende Jodenhaat zal niet worden getornd: de ziekelijke obsessie die de meerderheid van de media, politieke partijen en activisten heeft voor Israël. Weet u nog, het muterende virus? Eerst was het de religie, toen het ‘ras’, nu de staat. Van objectiviteit is geen enkele sprake meer. De grijstinten zijn uitgegumd, nuance is bij het grofvuil gezet. Het is een wedloop wie het luidst een antigeluid laat horen tegen die ene – Joodse  – schurkenstaat. In veel talkshows worden tegengeluiden niet meer uitgenodigd. Media doen hijgerig verslag waarbij bewust wordt gekozen wat wel en vooral niet te plaatsen. Daarbij wordt de indruk gewekt meer affiniteit te hebben met de moorddadige moellahs in Teheran dan de tegen de bierkaai vechtende Iraanse diaspora en onderdrukte bevolking zelf. Anti-Israël zijn is belangrijker. Even ter vergelijking: het aantal vermoorde Iraanse burgers in één week in januari kan zich meten met het aantal burgerslachtoffers dat sinds 7 oktober 2023 in Gaza viel.

Er valt heel veel op de Israëlische regering aan te merken. Maar het is onbegrijpelijk dat de overmacht aan haat uit zowel politiek, media als activistische hoek niet wordt erkend. Voor alle betrokkenen: huil geen krokodillentranen over antisemitisme. Jullie werken het zelf in de hand. Jullie doen aan symptoombestrijding terwijl het enige écht doeltreffende middel tegen Jodenhaat een blik in de spiegel zou zijn.