Hoewel de vlag met de zon en de leeuw eigenlijk verboden was, smokkelden veel Iraniërs in de diaspora die vlag het stadion binnen bij de voetbalwedstrijd van Nieuw-Zeeland tegen Iran. Ze droegen T-shirts met de namen van landgenoten die door het moellahregime zijn vermoord. De Iraanse oppositie liet collectief haar afkeuring horen tijdens het Iraanse volkslied. Intussen werd op het speelveld de Iraanse ‘krabvlag’ geprojecteerd; de vlag met de kromzwaarden van de islamistische republiek. Het had iets uitdagends, een grote ‘f*ck you’ naar gastland VS, waarvan de president principes verkwanselde voor een paar oliedollars.
Op de dag dat dit NIW bij u op de mat valt, wordt waarschijnlijk een memorandum of understanding getekend tussen de VS en Iran. Hoe Donald Trump de overeenkomst ook bejubelt, het is en blijft een capitulatie. Iran heeft deze oorlog, die op 7 oktober 2023 begon, gewonnen. De Amerikaanse president heeft de vrijheidlievende Iraniërs in de steek gelaten, Israël staat alleen. VVD-Tweede Kamer-lid Ulysse Ellian omschreef de ontreddering treffend: “De echte prijs van deze krakkemikkige deal is het bloed waarmee tienduizenden Iraniërs betaald hebben. De enig juiste ‘deal’ is dat het islamitische regime moet vallen. De strijd daarvoor zullen we nooit opgeven.”
Intussen durft politiek Den Haag de leider van de Iraanse oppositie, Reza Pahlavi, niet eens te ontvangen. Daar doen ze het in de broek voor de gevreesde lange arm van Iran, waarvan iedereen weet dat die ook in ons land uitermate ver reikt.
De deceptie bij de Iraanse oppositie is groot. Op X klampen zij zich vast aan strohalmen: ‘Dit is toch maar voor zestig dagen?’, ‘Na de midterms zal Trump ongetwijfeld de strijd weer aangaan, toch?’ Wensdenken uit vertwijfeling.
We moeten de realiteit onder ogen zien en een balans opmaken: sinds de beestachtige moord- en verkrachtingspartijen van 7 oktober 2023 is Hamas beloond met honderdduizenden nieuwe sympathisanten. De daders worden door hele volksstammen in het Westen als helden vereerd. Hamas is niet weg, Hezbollah ook niet. De polarisatie in Israël is zo mogelijk nog groter geworden. Israël is wereldwijd de boeman en Joden in de diaspora vragen zich af waar ze nog naartoe kunnen. De wereld heeft er sinds de Tweede Wereldoorlog niet zo bedreigend meer voor ons uitgezien.
Veel cynischer zal het niet worden.
Welk wonder kan het tij nog keren? Golda Meïr zei ooit dat pessimisme een luxe is die we ons niet kunnen veroorloven. Wat overblijft is hoop, hoop op een nieuw Midden-Oosten. Hoop dat een held als Ellian ooit met zijn politieke vrienden en vriendinnen — die laatsten zonder hoofddoek — in vrijheid door de straten van Teheran zal kunnen dansen. n
Ontreddering
Hoewel de vlag met de zon en de leeuw eigenlijk verboden was, smokkelden veel Iraniërs in de diaspora die vlag het stadion binnen bij de voetbalwedstrijd van Nieuw-Zeeland tegen Iran. Ze droegen T-shirts met de namen van landgenoten die door het moellahregime zijn vermoord. De Iraanse oppositie liet collectief haar afkeuring horen tijdens het Iraanse volkslied. Intussen werd op het speelveld de Iraanse ‘krabvlag’ geprojecteerd; de vlag met de kromzwaarden van de islamistische republiek. Het had iets uitdagends, een grote ‘f*ck you’ naar gastland VS, waarvan de president principes verkwanselde voor een paar oliedollars.
Op de dag dat dit NIW bij u op de mat valt, wordt waarschijnlijk een memorandum of understanding getekend tussen de VS en Iran. Hoe Donald Trump de overeenkomst ook bejubelt, het is en blijft een capitulatie. Iran heeft deze oorlog, die op 7 oktober 2023 begon, gewonnen. De Amerikaanse president heeft de vrijheidlievende Iraniërs in de steek gelaten, Israël staat alleen. VVD-Tweede Kamer-lid Ulysse Ellian omschreef de ontreddering treffend: “De echte prijs van deze krakkemikkige deal is het bloed waarmee tienduizenden Iraniërs betaald hebben. De enig juiste ‘deal’ is dat het islamitische regime moet vallen. De strijd daarvoor zullen we nooit opgeven.”
Intussen durft politiek Den Haag de leider van de Iraanse oppositie, Reza Pahlavi, niet eens te ontvangen. Daar doen ze het in de broek voor de gevreesde lange arm van Iran, waarvan iedereen weet dat die ook in ons land uitermate ver reikt.
De deceptie bij de Iraanse oppositie is groot. Op X klampen zij zich vast aan strohalmen: ‘Dit is toch maar voor zestig dagen?’, ‘Na de midterms zal Trump ongetwijfeld de strijd weer aangaan, toch?’ Wensdenken uit vertwijfeling.
We moeten de realiteit onder ogen zien en een balans opmaken: sinds de beestachtige moord- en verkrachtingspartijen van 7 oktober 2023 is Hamas beloond met honderdduizenden nieuwe sympathisanten. De daders worden door hele volksstammen in het Westen als helden vereerd. Hamas is niet weg, Hezbollah ook niet. De polarisatie in Israël is zo mogelijk nog groter geworden. Israël is wereldwijd de boeman en Joden in de diaspora vragen zich af waar ze nog naartoe kunnen. De wereld heeft er sinds de Tweede Wereldoorlog niet zo bedreigend meer voor ons uitgezien.
Veel cynischer zal het niet worden.
Welk wonder kan het tij nog keren? Golda Meïr zei ooit dat pessimisme een luxe is die we ons niet kunnen veroorloven. Wat overblijft is hoop, hoop op een nieuw Midden-Oosten. Hoop dat een held als Ellian ooit met zijn politieke vrienden en vriendinnen — die laatsten zonder hoofddoek — in vrijheid door de straten van Teheran zal kunnen dansen. n
Gerelateerd
Lees meer »
Meer Gerelateerde Berichten
Ontreddering
Verbijsterende speech van Trump: ‘Syrië moet Hezbollah maar aanpakken’
‘Een paar rotte appels’? UNRWA ontslaat 70 medewerkers om Hamasbanden
Lange gevangenisstraffen voor extreem geweld van pro-Palestijnse activisten
Trump: ‘Oorlog met Iran is beëindigd’