Op X kom ik tegenwoordig geregeld foto’s tegen van de misdaden van Hamas op 7 oktober. Er is alleen een verschil: over de gezichten van de Hamassoldaten is een kruis getekend. En daaronder staat: ‘Eliminated’. Soms staat er de tekst bij: “IDF vergeeft niet en vergeet niet.” Ik retweet alles met grote instemming. De reden daarvan is, dat het me op een of andere manier bevredigt. Het bevredigt mijn rechtvaardigheidsgevoel en het zalft mijn wraak.
Maar soms voel ik me schuldig. Ik bedoel, ik zit toch te juichen bij het gericht doden van meestal domme jonge soldaten. Ik zag op foto’s en filmpjes hun gezichten vlak voor ze aan het verkrachten en moorden waren geslagen: trots, lachend, ze voelden zich helden. Is dat mijn interpretatie? Ik geloof het niet, want dat ze lachen is duidelijk en het juichen met hun wapens ook. Nu zijn ze dood. Wat hadden ze om trots op te zijn?
Er zijn veel trieste groepen in een samenleving, maar de treurigste zijn misschien wel de soldaten die lopen te schieten aan de andere kant van de geschiedenis (ik zeg expres niet de verkeerde kant van de geschiedenis). Het zijn altijd jonge mensen die iets aanvallen of verdedigen wat meestal een abstract begrip is: een ideaal, een geloof. Soms is het concreet: een land.
Haat
Het valt mij ook op dat ik, hoewel ik mij schuldig voel dat ik de liquidaties toejuich (ik heb nog restjes pacifisme in mij), totaal geen medelijden heb met de Hamasschurken. Maar het gevolg is wel dat ik lichtzinniger ga denken over leven en dood, misdaad en straf. Ik denk oprecht dat zo’n Hamasjongen meende dat hij iets goeds deed. Voor zijn ‘land’, voor zijn ouders, voor zijn meerderen. Zelfs kan ik me voorstellen dat hij Joden zo haat dat hij ze doodschoot na een verkrachting — waaruit bestaat zijn leven anders dan uit geweld en de haat waarin hij opgevoed is? Maar precies om die reden heb ik geen medelijden met ze en hoef ik dat ook niet met ze te hebben. Als dood en geweld hun eten en drinken is, waarom moet ik dan medelijden hebben als ze daaraan hun buikje rond hebben gegeten?
Hard terugslaan is niet: we doen het half
Ik krijg altijd een verwonderd gemoed als ik weer iemand hoor betogen dat Israël disproportioneel optreedt tegen Hamas. In dat ‘disproportioneel’ schuilt een negatief moreel oordeel: Israël zou niet zo hard en meedogenloos moeten terugslaan. De vraag is: waarom niet? Hamas wist dat Israël hard zou terugslaan. Hard terugslaan is niet: we doen het half. Nee, je wilt geen last meer hebben van wat jou bedreigt.
‘Immoreel’
Wie zei ook alweer dat Israël disproportioneel optreedt? De linkse, progressieve en confessionele partijen, Pro, D66, Denk, Partij voor de Dieren en SP veroordelen de acties als disproportioneel, dezelfde partijen die Israël beschuldigden van ‘genocide’.
Die partijen vinden dus dat Israël immoreel handelde nadat er twaalfhonderd burgers welbewust waren omgebracht. Immoreel … Ik heb ze niet horen zeggen wat dan moreel zou zijn. Zoals je ook niet hoort wanneer de gerechtvaardigde wraak van Israël geen genocide zou zijn. Links heeft alleen de moraal als wapen. De verkeerde moraal. Want wat het leger van Israël nu doet, is terecht en proportioneel: iedere Hamassoldaat die meedeed met 7 oktober identificeren en elimineren. Niet vergeven en niet vergeten!
