Op X kom ik tegenwoordig geregeld foto’s tegen van de misdaden van Hamas op 7 oktober. Er is alleen een verschil: over de gezichten van de Hamassoldaten is een kruis getekend. En daaronder staat: ‘Eliminated’. Soms staat er de tekst bij: “IDF vergeeft niet en vergeet niet.” Ik retweet alles met grote instemming. De reden daarvan is, dat het me op een of andere manier bevredigt. Het bevredigt mijn rechtvaardigheidsgevoel en het zalft mijn wraak.
Maar soms voel ik me schuldig. Ik bedoel, ik zit toch te juichen bij het gericht doden van meestal domme jonge soldaten. Ik zag op foto’s en filmpjes hun gezichten vlak voor ze aan het verkrachten en moorden waren geslagen: trots, lachend, ze voelden zich helden. Is dat mijn interpretatie? Ik geloof het niet, want dat ze lachen is duidelijk en het juichen met hun wapens ook. Nu zijn ze dood. Wat hadden ze om trots op te zijn?
Er zijn veel trieste groepen in een samenleving, maar de treurigste zijn misschien wel de soldaten die lopen te schieten aan de andere kant van de geschiedenis (ik zeg expres niet de verkeerde kant van de geschiedenis). Het zijn altijd jonge mensen die iets aanvallen of verdedigen wat meestal een abstract begrip is: een ideaal, een geloof. Soms is het concreet: een land.
Haat
Het valt mij ook op dat ik, hoewel ik mij schuldig voel dat ik de liquidaties toejuich (ik heb nog restjes pacifisme in mij), totaal geen medelijden heb met de Hamasschurken. Maar het gevolg is wel dat ik lichtzinniger ga denken over leven en dood, misdaad en straf. Ik denk oprecht dat zo’n Hamasjongen meende dat hij iets goeds deed. Voor zijn ‘land’, voor zijn ouders, voor zijn meerderen. Zelfs kan ik me voorstellen dat hij Joden zo haat dat hij ze doodschoot na een verkrachting — waaruit bestaat zijn leven anders dan uit geweld en de haat waarin hij opgevoed is? Maar precies om die reden heb ik geen medelijden met ze en hoef ik dat ook niet met ze te hebben. Als dood en geweld hun eten en drinken is, waarom moet ik dan medelijden hebben als ze daaraan hun buikje rond hebben gegeten?
Hard terugslaan is niet: we doen het half
Ik krijg altijd een verwonderd gemoed als ik weer iemand hoor betogen dat Israël disproportioneel optreedt tegen Hamas. In dat ‘disproportioneel’ schuilt een negatief moreel oordeel: Israël zou niet zo hard en meedogenloos moeten terugslaan. De vraag is: waarom niet? Hamas wist dat Israël hard zou terugslaan. Hard terugslaan is niet: we doen het half. Nee, je wilt geen last meer hebben van wat jou bedreigt.
‘Immoreel’
Wie zei ook alweer dat Israël disproportioneel optreedt? De linkse, progressieve en confessionele partijen, Pro, D66, Denk, Partij voor de Dieren en SP veroordelen de acties als disproportioneel, dezelfde partijen die Israël beschuldigden van ‘genocide’.
Die partijen vinden dus dat Israël immoreel handelde nadat er twaalfhonderd burgers welbewust waren omgebracht. Immoreel … Ik heb ze niet horen zeggen wat dan moreel zou zijn. Zoals je ook niet hoort wanneer de gerechtvaardigde wraak van Israël geen genocide zou zijn. Links heeft alleen de moraal als wapen. De verkeerde moraal. Want wat het leger van Israël nu doet, is terecht en proportioneel: iedere Hamassoldaat die meedeed met 7 oktober identificeren en elimineren. Niet vergeven en niet vergeten!
9 reacties
Nederlandse deugkneuzen gebruiken graag het woord ‘proportioneel’ wanneer ze Israël weer langs een meetlat leggen die alleen voor Israël wordt gebruikt. Van een land waaruit het hoogste percentage Joden kon worden weggevoerd zou je verwachten dat het zich ‘proportioneel’ zou inzetten om Joodse landgenoten nu wél te beschermen tegen bedreiging, demonisering en uitsluiting. Onze oosterburen doen dat wel, terwijl het percentage vermoorde Joden daar de helft van dat van Nederland is.
Oog om oog, tand om tand.
Waar kopen de beveiligers van de Joodse scholen hun middagmaal? Bij Pita Queen of toch die Surinaamse toko ernaast? 🙂
Theo, bedankt voor dit stuk. Uiteindelijk is politiek inderdaad niet moreel. Politiek gaat aan de morele orde vooraf en is machtsvorming met het oog op het behartigen van je belangen. Pas nadat er als resultaat van machtsvorming en gedeelde belangen een samenleving is ontstaan, is er plaats voor recht en moraal in de onderlinge omgang van de leden van die samenleving.
In de grote wereldpolitiek is die samenleving er niet en geldt het recht van de sterkste, zoals Spinoza het ooit zo mooi uitdrukte: “Iemand heeft net zoveel recht als hij macht heeft.” Er bestaan daar alleen macht en belangen.
Daarom kun je in de wereldpolitiek van geen enkele actor verlangen om tegen zijn eigenbelang in te gaan, ook van Israel niet. In de context van die wereldpolitiek heeft het morele oordeel vooral de functie om anderen te intimideren. Het is gewoon een machtsmiddel.
Oorlog kan om die reden, al is ze in veel opzichten iets gruwelijks, een positief aspect hebben. Als iemand het niet met je eens is, en hij blijft maar zeuren en zich als een lastpak gedragen, kun je hem, als je tenminste machtig genoeg bent, uitschakelen. Daar is niets moreels, maar ook niets immoreels aan. Zouden we misschien vaker moeten doen, toch?
Goed artikel. Ik stem fvd en blijf dat doen. Maar hun houding t.o.z.van Israël is vergelijkbaar met die van die deugneuzen. Heb je daar een mening over
De Jodenhaat van Hamas komt rechtstreeks uit de Koran en van kinds af aan worden moslims daarmee geïndoctrineerd. Het doden van Joden wordt als een goede daad gezien en de daders wordt dan ook nog een zekere plaats in het paradijs in het vooruitzicht gesteld. Racisme van de ergste soort. En dit zit in de kern van de islam. Mohammed deed het al voor.
Zo indrukwekkend en dapper hoe mijnheer Theodor Holman als één van de heel weinigen en tegen de stroom in de waarheid durft te geven over wat ons voor de voeten wordt geworpen en wordt aangedaan. Alle lof en uiterste waardering!!!!
Om zijn dapperheid op waarde te schatten: dit land is sinds vele jaren al besmet met het gevaarlijke gedachtengoed van de moslimbroederschap waarmee niet alleen vele ”onze” nieuwe landgenoten massief zijn geïnfecteerd maar tevens veel te veel traditionele Nederlanders (waarvan trouwens veel te veel opa’s, oma’s, ooms en tantes in 1942 en 1943 de onze uit hun huizen sleurden en hun spulletjes roofden).
Elje
Bij een groot aantal van de mensen die hier gereageerd hebben zou ik een duimpje-omhoog willen geven. Maar er zijn geen duimpjes.
Bij “geëlimineerd” geeft ik ook altijd een duimpje-omhoog. Soms lijken het nèt mensen, soms jong, soms goed verzorgd, soms lijken het nèt soldaten. Maar dat zijn ze allemaal niet, intens verdorven, intens slecht, laffe rotzakken die in hun hele leven geen enkele goede daad hebben verricht. Geen idealen en geen moraal.
Het enige dat mij spijt is dat allen die geëlimineerd zijn, nooit meer spijt kunnen krijgen. Ik had graag gezien dat zij tot inkeer zouden komen en wroeging zouden voelen, en pijn. Hen laten weten dat ze onmensen zijn is voldoende.
Niet vergeven, niet vergeten? Begrijpelijk!!!
Iemand die echt spijt heeft van zijn misdaden en dat ook publiekelijk overtuigend toont in woord en daad zou vergiffenis kunnen ontvangen, al moet hij/zij wel de straf ondergaan.
“Wie Misdaden Doodzwijgt, is daarmee gelijk aan de Dader en schept daarmee de kans op Herhaling.
Misdaden blijven altijd misdaden, of ze nu begaan worden door de overwinnaar of door de overwonnene.”
Helaas werd in Nederland de Doodstraf officieel afgeschaft in het jaar 1870. De enige uitzondering
was de doodstraf als gevolg van het oorlogsrecht.
Pas in 1983 werd ook deze vorm van de doodstraf afgeschaft in de Grondwet.
De Bijbel leert: Want onbarmhartig zal het oordeel zijn over hem, die geen barmhartigheid bewezen heeft; barmhartigheid (echter) roemt tegen het oordeel.
De laatste officiële executie vond overigens al plaats in 1952, toen twee oorlogsmisdadigers werden geëxecuteerd door een vuurpeloton.”
Maar…Nog steeds uit lijfsbehoud is RUIM 43 % van de burgers in Nederland voor de Doodstraf.