Ik ben er klaar mee

Pro-Israëldemonstratie op de Dam in Amsteerdam, 27 september 2026. Foto: Bernard Blasband
Pro-Israëldemonstratie op de Dam in Amsteerdam, 27 september 2026. Foto: Bernard Blasband

De rek is eruit. De energie is op. En eerlijk gezegd voelt dat niet als verlies, maar als bevrijding. De afgelopen drie jaar schoot ik telkens in dezelfde reflex: verdedigen, uitleggen, nuanceren, tegenspreken. Alsof ik bij iedere antisemitische opmerking, iedere halve waarheid over Israël en iedere morele verontwaardiging op sociale media verplicht zou zijn te reageren. Alsof ik telkens opnieuw moet bewijzen dat de geschiedenis ingewikkelder is dan een LinkedIn-post, dat de werkelijkheid niet in slogans past en dat mijn bestaansrecht niet afhankelijk is van het oordeel van anderen.

Vanochtend gebeurde het weer, in een groepsapp. Iemand neemt aanstoot aan de antisemitische opmerking van een ondernemer die niet meer met Israëli’s wil zakendoen. In Amsterdam-Zuid staat een cocktail op de kaart met de naam ‘From the river to the sea’. Terecht wordt daar schande van gesproken. Intussen zijn antisemitische uitingen op sociale media dagelijkse kost. Aan de borreltafel net zo goed. Giftige commentaren, holle dogma’s en stellige oordelen van mensen die de context niet kennen, maar wel menen precies te weten hoe de wereld in elkaar zit. En iedere keer weer die reflex: reageren, uitleggen, de feiten op tafel leggen en rechtzetten wat wordt verdraaid of weggelaten.

Maar ik ben er klaar mee. Niet omdat ik geen argumenten meer heb, maar omdat ik mijn energie niet langer verspil aan mensen die niet willen luisteren. Je kunt geschiedenisboeken openslaan, bronnen delen en feiten aandragen tot je een ons weegt. Wie alleen uit is op bevestiging van het eigen gelijk, zal die nooit vinden in jouw argumenten. Het is dweilen met de kraan open. En ik vertik het om de rest van mijn leven met een emmer rond te lopen.

Oordeel

Dus draai ik het om. Wil je roepen dat Joden het kwaad in de wereld zijn of alle media en politiek in handen hebben? Ga je gang. Wil je Israël reduceren tot één groot moreel oordeel en de zwaarste beschuldigingen rondstrooien zonder je in de geschiedenis of feiten te verdiepen? Leef je uit. Schreeuw op X, tap je gal op Instagram en roep je slogans over de grachten. Maar verwacht niet langer dat ik klaarsta om je les te geven. Ik ben geen wandelende encyclopedie die op afroep de Joodse geschiedenis moet verdedigen. Ik ben geen publieke pispaal die zich voortdurend moet verantwoorden voor wie hij is.

En ik ben al helemaal niet van plan mijn identiteit aan te passen aan het morele kompas van een ander. Blijkbaar moet tegenwoordig iedereen overal een oordeel over hebben, zolang het maar past binnen het eigen wereldbeeld. Prima. Maar jouw oordeel bepaalt niet wie ik ben. En jouw ongemak is niet mijn verantwoordelijkheid.

Wie alleen uit is op bevestiging van het eigen gelijk, zal die nooit vinden in jouw argumenten

Betekent dit dat Israël boven kritiek staat? Natuurlijk niet. Geen enkele regering is heilig en geen enkel land onfeilbaar. Ook Israël niet. Maar Nederland en Frankrijk evenmin. Toch wordt er met twee maten gemeten. Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Kritiek is één ding, collectieve schuld iets heel anders. Een regering is niet hetzelfde als een volk. Politiek is niet hetzelfde als identiteit. En Joods-zijn betekent niet dat je bij iedere escalatie in het Midden-Oosten persoonlijk ter verantwoording kunt worden geroepen.

Trots

Toch is dat precies wat er gebeurt. Van Joden wordt verwacht dat ze afstand nemen, zich uitspreken of zich verontschuldigen. Eerst bewijzen dat je tot de juiste categorie behoort, voordat je überhaupt aan het gesprek mag deelnemen. Alsof we onze identiteit telkens opnieuw moeten legitimeren zodra Israël in het nieuws is. Ik pas daarvoor. En ik vind dat we daar als gemeenschap massaal mee moeten stoppen.

Mijn identiteit is heilig. Niet omdat ik boven kritiek sta, maar omdat mijn bestaansrecht niet ter discussie staat. Niet onderhandelbaar. Niet afhankelijk van een publieke stemming. En zeker niet iets waarvoor ik me moet verontschuldigen om anderen tevreden te stellen. Israël is bovendien geen abstract politiek dossier waarover ik een vrijblijvende mening heb. Mijn dochter woont er. Mijn familie woont er. Ik houd van dat land. Het is verbonden met mijn geschiedenis, mijn volk en mijn identiteit. Het is een deel van wie ik ben.

Ja, ik ben een trotse zionist. Zonder disclaimer. Zonder verontschuldiging. Zonder eerst te peilen of dat woord in het gezelschap wel lekker valt. Ik verberg mijn verbondenheid niet omdat het zionisme in bepaalde kringen tot een morele veroordeling is gemaakt. Ik dim mijn trots niet om de lieve vrede te bewaren. En ik vraag niemand toestemming om trots te zijn op mijn volk en zijn historische band met Israël.

Het is zo. Deal with it.

Zelfbehoud

De afgelopen jaren hebben me één ding duidelijk gemaakt: je kunt niet leven op het ritme van andermans verontwaardiging. Je hoeft niet iedere beschuldiging te beantwoorden, iedere verdraaiing te corrigeren of iedere discussie te winnen. Soms is zwijgen geen capitulatie. Soms is weglopen geen zwakte. Het is zelfbehoud.

Maar laat één ding duidelijk zijn: ik trek me niet terug. Ik geef mijn stem niet op. Ik ga mijn identiteit niet verbergen, wat ik overigens nog nooit gedaan heb. Ik kies er alleen wel voor mijn energie niet langer te verspillen aan mensen die mij bij voorbaat hebben veroordeeld.

Mijn identiteit is niet onderhandelbaar, mijn trots is niet afhankelijk van jouw goedkeuring

En die boodschap is ook aan mijn eigen gemeenschap gericht. We moeten ons niet verstoppen. We moeten ons niet kleiner maken. We moeten niet voortdurend proberen te bewijzen dat we acceptabel genoeg zijn om erbij te mogen horen. Niet als Jood. Niet als zionist. Niet als iemand die trots is op Israël. We hoeven niet eerst de goedkeuring van anderen te verdienen voordat we onszelf mogen zijn. We hoeven onze trots niet af te zwakken om anderen gerust te stellen. En we hoeven ons al helemaal niet te verontschuldigen voor onze verbondenheid met ons volk en ons land.

Zichtbaar zijn is geen provocatie. Trots zijn is geen schuldbekentenis. En jezelf zijn is geen gunst die anderen je verlenen. Mijn energie is niet oneindig. Mijn identiteit is niet onderhandelbaar. Mijn trots is niet afhankelijk van jouw goedkeuring.

Ik ben er klaar mee. Niet met wie ik ben. Niet met mijn volk. Niet met Israël. Wel met het idee dat ik me daarover moet verantwoorden.

Heb je daar een probleem mee? Dan pleur je maar een end op.

12 reacties

  1. Zo is dat ! Wij zijn Zionisten en wie dat niet bevalt gaat maar in een kalifaat wonen. Daarvoor hoef je als Nederlander niet te emigreren – je kunt er rustig thuis op wachten, lekker lui genietend van je TV met NPO-propaganda, zonder ook maar iets te doen. En als je daarvoor het type niet bent, kun je mee gaan doen aan de vele demonstraties of ondermijnende rellen die de zaak van de wereldwijde Moslimbroeders bevorderen. Trouwens, Bergeaud-Blackler al eens gelezen – over de sluipende islamisering ? Daar is het nu echt weer voor.

  2. Het is waar wat u schrijft en helemaal herkenbaar. Prachtig stuk helemaal aan de praktijk getoetst!

    Hetzelfde denk ik, in en over vergelijkbare ontmoetingen met mensen.
    Ik kijk wel uit om mezelf steeds te moeten verdedigen, Bonjour denk ik dan… Salue!
    Merk ik, dat ze of geen aandacht/ of een aanvallende houding hebben, als het over Israel gaat of over b.v. Bijbelgetrouwchristendom en Zionistische liefde voor Israel, Land, Volk en Staat, dan ben ik gauw klaar met die mensen. De praktijk heeft dit tot in de treuren toe uitgewezen.

    HEERLIJK toch , meneer Kijl?: “Ik ben er klaar mee”.

    En ik denk dan ook daarna: ” Zoeken jullie het maar lekker uit”.
    Jullie komen er wel een keer achter.

  3. Ook ik ben al sinds 8 oktober 2023 gestopt met mij te verdedigen. Het was vanaf uur 1 al duidelijk wie hier de schuld zou krijgen, ‘die Joden’ . In programma’s zoals bv vandaag inside of het zgn onafhankelijke npo journaal was het al meteen duidelijk wie schuldig waren.
    Ik heb vrienden daardoor verloren en familie die mij liever niet meer uitnodigen. Jammer maar ìk kan daar niet veel aan veranderen terwijl zij dat van mìj persoonlijk verwachten.
    Dus mijn energie besteed ik liever aan positieve dingen.

  4. De Palestijnen zijn er ook klaar mee meneer Kijl. Meer dan 80 jaar terreur, verdreven worden, vermoord worden, vernederd worden, je kind in de Israëlische gevangenis of erger; doodgeschoten of gebombardeerd. Je huis in de fik gestoken door kolonisten die nauwelijks veroordeeld worden. etc. etc .etc. Wie is hier het slachtoffer ? U in Amsterdam of de gemiddelde Palestijn die zucht onder het juk van de meest rechts-extremistische regering van Israël ? Uw stuk had daarover zullen gaan.

  5. Geachte reactie

    Ik ben geschokt door de uitzending van de eo van 29 okt
    de manier hoe er over Gaza wordt gepraat. totaal geen empathy.
    Als christen ben ik geschokt dat de eo zo iets durft uit te zenden! Het tast het christendom aan en wakkert joden haat op. Ik walg hier van!

    Kees Steketee

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer Gerelateerde Berichten

Nieuws

Ierland slaagt er maar niet in Israël te boycotten