Volgens mij heeft niemand mij ooit uitgelegd wat het woord salonfähig betekent. Mijn vader gebruikte het regelmatig: “Het is momenteel salonfähig om het socialisme te bewonderen.” Ik had er ook meteen een beeld bij. Ik wist wat een salon was — mijn grootmoeder sprak over ‘de salon’ als ze de voorkamer bedoelde — en ik kon me voorstellen dat de bezoekers, gezeten in gemakkelijke fauteuils, met een borrel binnen handbereik, enigszins besmuikt de nieuwe ontwikkelingen in de maatschappij bespraken. Wat een taboe was, werd in de salon maatschappelijk aanvaardbaar gemaakt: “Zeg, die jongens van Provo hebben misschien niet helemaal ongelijk.”
Tegenwoordig is een van de grootste taboes uit mijn jeugd salonfähig geworden: antisemitisme. Anders gezegd: je hoeft je niet meer te schamen antisemiet te zijn. Integendeel, het geeft je een zekere allure, een bepaalde status. Je staat aan de goede kant en dat betekent dat jij, in tegenstelling tot de Joden en hun vrienden, voor ‘vrede’ en tegen ‘oorlog’ bent. Alsof Joden een oorlogszuchtig en moordlustig volk zijn dat niets van vrede moet hebben. En daaraan hangt nu een nieuw begrip dat salonfähig is geworden: de ‘genocide’ door Israël. Werd dat eerst besmuikt beweerd, tegenwoordig levert het je nog meer status op dan alleen tegen Israël zijn. Je bent een held. Je durft het tegen de Joden op te nemen. En je zegt dingen die de meesten altijd al hebben willen uiten, maar die toen nog niet salonfähig waren.
Hakmes
Wat is de implicatie van salonfähig zijn? Ik vind het niet prettig om te schrijven, maar de Jood is weer vogelvrij. Vogelvrij … Hij vliegt door de lucht en er mag op hem geschoten worden, want hij schiet zelf toch ook? Hij pleegt ‘genocide’. Hij is te vergelijken met nazi’s. Te vergelijken? Hij is een nazi!
In de salon worden niet alleen revoluties voorbereid. Er worden ook gaskamers bedacht
Hoe vaak hebben we niet al gezegd en geschreven dat men door al die salonfähigheid de schaamte voorbij is? Heeft u die tekening in Humo gezien waarin Joden kinderen slachten met een hakmes? Heeft u de tekst van Jamal Ouariachi in Trouw gelezen? Heeft u de advertenties voor de rodelijndemonstratie op televisie gezien? ‘Genocide’ is in het discours niet eens meer salonfähig, maar een wormvormig aanhangsel bij het begrip Israël. Zeg niet ‘Israël’, maar zeg in één adem ‘Israëlgenocide’. Een ideologische blindedarm die vooralsnog niet is geopereerd, terwijl hij toch gevaarlijk ontstoken is. Op radio en televisie wordt openlijk gediscussieerd over het bestaansrecht van Israël. De vermeende genocide wordt daarbij aangevoerd als argument om Israël op te heffen. Radio en televisie zijn tegenwoordig de salons waar de vernietiging van Israël serieus wordt besproken.
Toffe peer
Vind je het als Jood bedreigend dat er zo openlijk over dit onderwerp wordt gesproken en vind je dat je je daartegen moet verdedigen, dan ben je dus een genocidepleger. Ben je niet-Joods en meen je dat Israël bestaansrecht heeft, dan ben je een genocideondersteuner. Vind je dat Israël best vernietigd mag worden, dan ben je een toffe peer, zit je hart op de juiste plaats en verdien je als intellectueel een plaatsje aan tafel. Liefst bij Buitenhof, bij NPO Radio 1, bij De Weekendshow of bij het Journaal … noem maar op.
Maar in de salon worden niet alleen revoluties voorbereid. Er worden ook gaskamers bedacht.
