Dagboek

Arabische familie innig dankbaar -versus- Free Palestine.

Opperrabbijn Jacobs schrijft op verzoek van het Joods Cultureel Kwartier in zijn dagboek over maatschappelijke en religieuze zaken. In deze coronatijd worden extra uitdagingen gesteld aan zijn taak. Het NIW publiceert deze stukken twee keer per week.

Opperrabbijn Binyomin Jacobs 03 januari 2022, 15:00
Arabische familie innig dankbaar -versus- Free Palestine.

Gisteren reisden we weer terug naar Nederland na een verblijf van tien dagen in Engeland bij onze kinderen.  Wat heeft de meeste indruk op me gemaakt? De ambulances! Laat ik het even uitleggen: de Joodse gemeenschap in Stamford Hill, een van de orthodox-Joodse wijken in Londen, heeft een eigen medische hulpdienst. Vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week staan de vrijwilligers van Hatzala voor iedereen klaar. Niet alleen voor zieken, maar ook, meestal ’s nachts, voor bejaarden die uit hun bed zijn gevallen. Een oude vrouw vertelde mijn echtgenote dat haar man van 86 ’s nachts uit bed was gevallen en uiteraard kon ze hem niet meer in bed krijgen. Binnen een paar minuten waren de vrijwilligers van Hatzala gekomen. De oude vrouw wilde bedanken, maar dat mocht niet want, zo zeiden ze, daarvoor zijn wij! Een van onze zoons heeft sinds kort de zware training/opleiding beëindigd en loopt nu nagenoeg altijd met een mobilofoon. Hoewel Hatzala primair is opgericht voor de Joodse gemeenschap, staat het uiteraard ook klaar voor niet-joden. Voorwaarde is, om vrijwilliger te mogen zijn, dat je niet ergens in loondienst bent en dus beperkt oproepbaar bent. Voordien was mijn zoon first responder bij de St. John’s ambulance. Als er ergens in zijn buurt een ongeluk was gebeurd, moest hij er meteen op de fiets of met zijn piepkleine auto naar toe en de eerst benodigde hulp bieden totdat de ambulance kwam en de hulp overnam. Onnodig te vermelden dat juist die eerste hulp letterlijk van vitaal belang kan zijn. Inmiddels is hij dus weg bij de St John’s Ambulance en geeft iedere vrije minuut aan Hatzala. En nu komt hetgeen ik wil vertellen: omdat de reguliere ambulances vanwege corona overbezet zijn en het personeel het niet meer kan verhapstukken, zijn de leden van Hatzala gevraagd om ieder een dag per week met hun ambulance mee te rijden. Wat een prachtige samenwerking! Wat een eenheid! En wat een uitstraling. Stel u voor: er gaat een alarmbel naar 999, mijn zoon rent achter zijn computer vandaan naar de klaarstaande ambulance en dan komen ze in een flatgebouw aan op de 8ste verdieping. Een hartaanval. Er wordt professioneel zonder verkwisting van kostbare tijd opgetreden en gehandeld…een leven is gered. En als dan de paniek is afgenomen en de overbezorgde familie tot zichzelf is gekomen, ziet de Arabische familie dat de vrijwilliger van de ambulance een keppel draagt en een baard heeft: een Joodse man!  Zo werkt mijn zoon indirect mee aan het bouwen van sjalom en wederzijds respect.

Maar ik ben weer terug in mijn woonplaats en denk terug aan twee weken geleden. Sjabbath. Ik wandelde terug van sjoel naar ons huis en zag een klein jongetje weghollen. Hij wilde mij kennelijk niet zien en al helemaal niet horen. Maar ik hoorde hem wel: Free Palestine! Free Palestine!  Zo’n klein jochie weet natuurlijk niet wat dit betekent, maar toch stoort het me behoorlijk. Niet voor het nu, maar wel voor het later. Met zo’n anti-Joodse opvoeding worden de antisemieten gekweekt. Ik braaf de wijkagent gebeld, aangegeven welke straat en welk huisnummer. Mijn doel is hiermee niet om het jongetje te straffen of de ouders te boeten. Ik wil dat er besef komt dat wij in ons land in vrede en met wederzijds respect met en voor elkaar moeten leven. Dat we onze kinderen met die gedachte moeten opvoeden opdat de toekomst voor alle inwoners van ons land vredig en veilig zal zijn. Al genoeg gezeur met corona! Ik hoop snel iets van de wijkagent te vernemen, want ik wil graag met de ouders in gesprek. Het nieuwe jaar is aangebroken en hoewel wij Joden een andere jaartelling hebben, is er niets mis met elkaar het beste toe te wensen.

Bij deze dus, ook voor dat jongetje en ook voor die Arabische familie in Londen die innig dankbaar was dat een Jood hun dierbare te hulp kwam toe het echt volledig verkeerd dreigde te gaan.

Dit is een persoonlijk dagboek van de opperrabbijn en valt buiten de verantwoordelijkheid van de redactie.

Tags dit artikel heeft geen tags
Opmerkingen (0)
Plaats opmerking

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *