Abonneer op het NIW

Het opinietijdschrift en cultureel magazine in één, voor iedereen geïnteresseerd in de Joodse wereld. Abonneer nu »

Achtergrond

De niet-Joodse krijgers van de IDF

Hoe graag de internationale pers en politici de strijd in Gaza ook neerzetten als een oorlog van Joden tegen Arabieren of moslims, dat is zeker niet de hele waarheid. Duizenden niet-Joden dienen in de IDF en die groep wordt steeds groter.

Bart Schut 08 december 2023, 11:00
De niet-Joodse krijgers van de IDF

De gewapende, gemaskerde man spreekt dreigend in de camera. “Wij zijn hier om jullie één voor één te elimineren. Bereid je maar voor, verstop je in je tunnels want wij komen achter je aan. Wil je vandaag nog martelaar worden? Geen probleem.” De aan Hamas gerichte woorden zijn niet afkomstig van religieuze zionisten of extremistische kolonisten. Nee, hoewel de spreker het uniform van de IDF draagt, is hij niet Joods. Ook zijn zwaarbewapende strijdmakkers die in de video achter hem met een Israëlische vlag poseren, zijn dat niet. Zij zijn bedoeïenenkrijgers, soldaten van het roemruchte Desert Reconnaiscance Battalion (DRB), het woestijnverkenningsbataljon. 

Het DRB, binnen de IDF bekend als eenheid 585, wordt ook wel het Bedoeïenenbataljon genoemd. De meerderheid van de soldaten van het bataljon zijn moslims uit het zuiden van Israël. Zij hebben reden om wraak te nemen op Hamas: de terroristen maakten nauwelijks onderscheid in hun moordzucht in de kibboetsen langs de grens met Gaza op 7 oktober. Zo werden buitenlandse werknemers – vooral Thai en Filipino’s – vermoord en ontvoerd, maar ook Arabieren die in de dorpen werkten. Onder hen waren veel bedoeïenen. Zo werden tijdens de korte wapenstilstand van vorige week de moslima Aisha Ziadna en haar broer Bilal vrijgelaten, maar vader Yosef en oudere broer Hamza zitten nog ergens vast in Gaza, gegijzeld door hun geloofsgenoten. 

De internationale pers maakt van de strijd in Gaza graag een religieuze oorlog tussen moslims en Joden. Misschien is het dat ook wel voor de jihadisten van Hamas, maar voor Israël ligt dit heel anders. Dat blijkt uit het feit dat er niet alleen Joden in de IDF dienen, maar dus ook de bedoeïenen van het DRB.

Hamas vermoordde en ontvoerde ook Arabieren die in de kibboetsen werkten 

En dat is nog lang niet alles. De dienstplicht in Israël is allesbehalve universeel. Ja, zowel mannen en vrouwen worden opgeroepen, jonge mannen voor drie en de vrouwen voor twee jaar, maar er zijn belangrijke uitzonderingen. Iedereen weet van het politieke conflict met de ultraorthodoxie, die in de praktijk vrijwel volledig is vrijgesteld van de dienstplicht. Een pijnlijke en oneerlijke situatie, die verschillende regeringen en het Hooggerechtshof hebben geprobeerd te veranderen – pogingen die al decennia op een keihard lo van rechts-religieuze en conservatieve politici stuiten.

Moslimvrijwilligers

De charediem zijn niet de enige groep die niet in dienst hoeft. Ook Arabieren, zowel moslims als christenen, zijn vrijgesteld. Deze groep maakt een vijfde van de Israëlische bevolking uit. Maar die vrijstelling betekent niet er geen Arabieren dienen in de IDF. We zagen al de verkenningsspecialisten die uit de bedoeïenenbevolking voortkomen. Er dienen op dit moment ongeveer 1500 bedoeïenen in het Israëlische leger. Ook andere moslims kiezen vrijwillig voor de IDF en deze groep groeit. In 2018 waren het er 436, maar twee jaar later al 606. Uit onderzoek blijkt dat Arabieren in de Joodse staat zich deze eeuw niet eerder zo Israëlisch voelden als sinds 7 oktober, dus aangenomen mag worden dat het aantal moslimvrijwilligers in de IDF verder zal groeien. 

Daarnaast dient er een klein aantal Arabische christenen in Tsahal, het Hebreeuwse acroniem voor de IDF. Het zijn er zo’n 150 en dat lijkt weinig, maar wie bedenkt dat er ruwweg tienmaal zoveel Israëlische moslims als christenen in het land wonen, begrijpt dat dit er in verhouding juist meer zijn. De motivatie van de Arabieren om zich te melden voor de IDF verschilt natuurlijk per persoon, maar dankbaarheid voor de kansen die de Joodse staat hun biedt op het gebied van vrijheid, democratie, scholing en welvaart, staan hoog op het lijstje. Dat is natuurlijk een klap in het gezicht van degenen die het discours van Israël als ‘apartheidsstaat’ verkondigen. De internationale pers en organisaties verzwijgen dan ook graag dit fenomeen. 

Een diensttijd in de IDF opent deuren voor niet-Joden in de Israëlische economie

Andere vrijwilligers wijzen erop dat als Hezbollah of Hamas Israël met hun raketten onder vuur nemen, Arabieren daar net zo onder lijden als Joden – een vergelijkbare motivatie dus als die van de bedoeïenen in de video waarmee dit artikel begon. Ten slotte opent een diensttijd in de IDF deuren voor niet-Joden in de Israëlische economie en in het vervolg van hun niet-militaire carrière, zoals dat ook het geval is bij Joodse veteranen. 

Een brug te ver

Er zijn nog twee groepen niet-Joodse Israëli’s in de IDF: druzen en Circassiërs. Deze twee erkende minderheden kenmerken zich door een rotsvaste loyaliteit aan de Joodse staat en zijn niet vrijgesteld van de dienstplicht. Althans voor de mannen – vrouwen oproepen zou om religieuze en culturele redenen een brug te ver zijn. De druzen en Circassiërs dienden vroeger in het Zwaard-bataljon, ‘Eenheid 300’ die speciaal voor minderheden in het leven was geroepen. Maar toen de legerleiding erachter kwam dat de meerderheid van hen liever in ‘gewone’ eenheden diende, werd in 2015 besloten het bataljon op te heffen. 

Druzische kinderen bezoeken een open dag van de IDF, april 2023
Foto: Michael Giladi/Flash90

Tenslotte zijn er nog de lone soldiers, Joodse vrijwilligers uit het buitenland. Met name de duizenden Russische lone soldiers die in de IDF dienen of gediend hebben, zijn vaak halachisch niet Joods, maar vallen wel onder de Wet op de Terugkeer, omdat zij minimaal één Joodse grootouder hebben. Ook Joods, maar niet van een huidskleur die verdedigers van het ‘apartheidsstaat’-verhaal erg zal bevallen, zijn de vele IDF-militairen van Ethiopische afkomst. Het is opvallend hoeveel soldaten op de beelden uit Gaza hun wortels in Afrika hebben. In het leger staan de ‘Beta Israel’ bekend als uitstekende krijgers en velen kiezen daarom voor gevechtsfuncties in hun diensttijd. Het is een keuze die zeer emanciperend en verbindend werkt, zowel binnen de IDF als in de bredere Israëlische maatschappij.

_________________________________________

Wat zijn druzen?
Hoewel zij uit een 11e-eeuwse afscheiding van de sjiitische islam voortkomen, zijn de druzen geen moslims, door wie zij regelmatig vervolgd zijn. De ongeveer één miljoen druzen geloven niet in de vijf zuilen van de islam, maar hebben hun eigen zeven voorschriften. Zij noemen zich al-muwahiddun, wat ‘de monotheïsten’ betekent. Druzen geloven in reïncarnatie en vormen een gesloten gemeenschap: trouwen daarbuiten wordt afgewezen, je kunt je niet tot druus bekeren en veel religieuze praktijken zijn geheim.

Druzen staan erom bekend politiek loyaal te zijn aan het land waarin zij wonen, begrijpelijk voor een groep die overal een kleine minderheid is. Daarom kozen de Arabisch sprekende druzen in Israël vrijwel onmiddellijk na de onafhankelijkheid in 1948 de Joodse zijde. Sinds 1957 worden zij in Israël erkend als etnische minderheid. Er wonen een kleine 150 duizend druzen in de Joodse staat, ruwweg anderhalf procent van de bevolking. Uit onderzoek in 2008 bleek dat 94 procent van de druzen zich als Israëlisch beschouwt, al vindt de meerderheid de religie belangrijker dan nationaliteit.

______________________________________

Wie zijn de Circassiërs?
De meeste van de ongeveer vijfduizend Israëlische Circassiërs zijn soennitische moslims. Historisch gezien komen de Circassiërs uit de noordelijke Kaukasus, het gebied rondom wintersportplaats Sotsji. De ‘pacificatie’ van dat gebied ten oosten van de Zwarte Zee door de Russische tsaren in de negentiende eeuw leidde tot de Circassische genocide, waarin zo’n twee miljoen Circassiërs omkwamen – bijna 90 procent van de gemeenschap. Overlevenden vluchtten naar het Ottomaanse Rijk en een aantal van hen kwam terecht in wat nu Israël is. Hun afstammelingen spreken Adygees (of West-Circassisch) en Hebreeuws. 

De Circassiërs kregen in Israël de kans zich te ontplooien en deden dat met opmerkelijk succes: vier op de vijf heeft een hogere opleiding. Ook mochten zij in de Joodse staat, anders dan in andere landen in het Midden-Oosten, hun culturele zelfstandigheid behouden. Hoewel zij zich volledig Israëlisch voelen en loyaal zijn aan de staat, voelen de meesten zich primair deel van de Circassische diaspora. Net als de druzen leven zij in Galilea in het noorden van Israël.

Abonneer op het NIW

Abonneer nu!
Opmerkingen (1)
Tanno Gerritsen 08 december 2023, 21:43
Mooi artikel en goed om deze minder bekende kant van Israël eens te belichten. Kleine correctie: het is 'muwahhidun', dus met 2 h's en 1 d.
Plaats opmerking

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *