‘Gaan we naar correspondent Daisy Mohr in Beiroet. Daisy, Khamenei was dus jarenlang de machtigste man van Iran, maar ook internationaal zette hij zijn land op de kaart, hè?’ was de vraag waarmee presentatrice Simone Weimans in het NOS Journaal het voorzetje gaf aan de correspondente voor haar ode aan de Opperste Leider in de Islamitische Republiek.
Mohr antwoordde met gedragen stem: “Ja, het einde van een tijdperk. Niet alleen in Iran, maar ook daarbuiten. Hier in de regio bijvoorbeeld, waar hij de belichaming was voor sjiitische moslims van de islamitische revolutie. En dat kwam ook door ál die projecten die hij had in de regio, waar hij ja-ren-lang ein-de-loos veel geld in investeerde, zijn bóndgenoten in de regio: Hez-bollah hier in Libanon, de Houthi’s, Hamas. Héél véél geld om Iran van buitenaf te kunnen beschermen.”
Ik hield het nog even voor kwaadaardige onkunde. Maar Mohr woont al zeventien jaar in Libanon en door de intonatie waarmee ze haar lofzang kracht bijzette, bleef er maar één ding over: kwaadaardigheid, zoals we die zelfs bij de NOS zelden hebben gezien. Sociaal platform X ontplofte: “De NSB, de WA en de Nederlandse Oostfontstrijders waren projecten om Duitsland in de regio te beschermen,” waren de cynische woorden van Carel Brendel, kenner op het gebied van aan terreurorganisaties verbonden krachten in ons land.
Diezelfde zaterdagavond vond op de Amsterdamse Dam een iftarbijeenkomst plaats. Daar was de Iraanse religieuze vlag met de kromzwaarden — niet te verwarren met de oorspronkelijke vlag met de leeuw — net als bij de rodelijndemonstratie in Den Haag vorig jaar van harte welkom. Die rode lijn was bedacht voordat de hele wereld zag hoe de ayatollahs in januari in een paar dagen tijd minstens dertigduizend Iraniërs op beestachtige wijze over de kling jaagden. De aanwezigen op de Dam konden zich niet achter onkunde verschuilen. De aanhangers van het Iraanse terreurregime bleken er desondanks van harte welkom.
Doe mij die vlag met die leeuw maar. Al sinds mijn kindertijd droom ik ervan Isfahan te bezoeken. Jarenlang leek dat, zeker voor iemand met een uitgesproken pro-Israëlstandpunt, vrijwel onmogelijk. De hoop is terug. Net als dat teken van hoop in hartje Tel Aviv. Daar kocht de Iraanse regering voor de revolutie van 1979 een lapje grond aan met de bedoeling daarop een ambassade te laten verrijzen. De Israëli’s hebben er nooit op gebouwd, volgens hen is het immers Iraans grondgebied. Het is een parkje met wat speeltoestellen voor kinderen. Laten we hopen dat we er binnen afzienbare tijd bouwvakkers zien rondlopen.
7 reacties
Er is één ding die je niet kunt zeggen van de NOS en van de meeste Nederlandse media: Dat ze achterlopen. Ze blikken vooruit en zijn al helemaal politiek correct en klaar voor het naderende kalifaat. Maar geschiedenis is moeilijk te voorspellen: Wat als we hier geen kalifaat worden, maar deel van een Nieuw Osmaans Rijk ? Geen zorg, in de islamitische wereld kun je als de partij waar je voor gekozen had verliest, van het ene op het andere moment overstappen naar de winnende partij. Je moet dan alleen wel wat extra motivatie demonstreren.
Persoonlijk verwacht ik dat de islamitische bezetting, het naderende kalifaat, niet van voorbijgaande aard zal zijn zoals de bezetting door de nazi’s. Er zal niemand zijn om dat kalifaat van buiten te bestrijden want Amerika zit vol barsten en Rusland islamiseert nog sneller dan Europa. De autochtone Europese bevolking, die verzet zou kunnen bieden, blijft exponentieel krimpen. De islamitische bezetting van Europa zal dus waarschijnlijk eeuwenlang voortduren en de restanten van de Europese bevolking zullen zich, op enkele enclaves van strenggelovige Christenen na, bekeren tot de islam. Wijze Joden zullen bijtijds elders een heenkomen hebben gezocht. Tegen de tijd dat de islam opnieuw in verval raakt, zal er van de Europese cultuur niets anders overblijven dan archeologie. Het ziet er allemaal slecht uit voor Europa, maar geschiedenis blijft moeilijk te voorspellen. Misschien staat er op het nippertje toch iemand op die Europa redt uit de klauwen van de islamitische cultuur van intolerantie, geweld en beroving ? Voorlopig is er echter geen enkele aanwijzing in die richting.
Voor zulke mensen als Daisy Mohr, moet men erg beducht zijn.
Ze zijn integer, spreken hun talen goed, in dit geval vloeiend Arabisch erbij. En dat is niet voor niets, juist omdat ze maar wat graag met de vijanden van Israel het “goede” willen zoeken, en dat zijn de Arabieren. Wel zij heeft haar zin gekregen,.. een Libanese man en een gezin aldaar, in Libanon. Met draaien en neutraliteit lijkt ze zo sympathiek, maar we hoorden haar maar weer, keurig in superlatieven het positieve uitspreken met haar “kennis” over dat gruwelijke Iran.
Voor mij valt ze door de mand.
Ik ben voor Israel en daarom moet ik niets van zulke types hebben.
En dan was er ook nog zo’n misselijkmakende suggestieve vraag van Simone Heymans van de NOS gesteld, aan Daisy Mohr. Ja hoor, dat helpt Daisy de “goede” richting op.
Een slechte zaak!
Het lijkt erop dat de wokies het maken van Poeriem grappen hebben afgekeken van de Joden en nu aan komen zetten met een eigen, anti-joodse versie van “niets is zoals het lijkt”: een misselijke poging om Haman op het paard te hijsen in plaats van Mordechai. Dit incident toont nog eens aan wat de NOS al heel lang is: een uitgekookte indoctrinatie organisatie.
Onder de laatste Sjah had Perzië bij de G7 of G8 kunnen horen. Wij hebben nog koeien geëxporteerd. Mijn buurjongen ging mee op vliegtuigtransport om onze nationale trots, het Fries Stamboekvee, te vergezellen. Zonder kleerscheuren kwamen zij daar gezond en wel aan en mijn buurjongen mocht bij de Sjah op visite. Hij kreeg een mooi horloge van de Sjah.
Als dit een 1 april grap is, is het geslaagd. Want je gaat toch geen fundamentalistische dictator eren ?
Thomas Erdbrink donderdagavond bij Eva de loftrompet over Iran en de ayatollah’s horen afsteken? Het oh zo moderne Iran waar eigenlijk alles mag en kan, de linkse omroepen zijn al helemaal om, whitewashing van Khomeini en consorten is in volle gang!