Nu de zon bezig is een voorzichtige comeback te maken, is ook het festivalseizoen weer begonnen. Vroeger was dat iets waar ik mij de hele winter op verheugde. Ik croste in mijn studententijd door het hele noordwesten van Europa: Pinkpop, Torhout/Werchter, Glastonbury, Rock am Rhein/Ring, Roskilde, noem ze allemaal maar op.
Maar vroeger is dood, dus is daar de afgelopen jaren de klad in gekomen. Dat ligt vooral aan mijzelf. Het festivalleven is a young man’s game, je wilt niet de oudste fan op het terrein zijn. Je ziet ze wel rondlopen, oudere jongeren steevast gekleed in een T-shirt van een band die niet meer bestaat (of erger nog: niet meer zou moeten bestaan). Daarnaast is rock-’n-roll al in 1995 doodverklaard door Lenny Kravitz en dat is/was nu eenmaal mijn muziek.
Daar komt sinds 7 oktober 2023 nog een factor bij. Met alle terreurvlaggen en optredens van antizionistische popsterren die niet weten om welke rivier het gaat in hun slogan, betekent het festivalbezoek voor de Joodse muziekliefhebber steeds vaker spitsroeden lopen.
Ronde van Vlaanderen
Optredens van Kneecap of Bob Vylan doen qua Jodenhaat niet onder voor neonazibands als Skrewdriver in de jaren 80 en 90, met dat verschil dat skinheads nooit uitgenodigd werden op festivals, terwijl anti-semitische rappers nog steeds overal ongestoord hun haat mogen verspreiden. En dan heb ik het niet eens over Kanye West, wiens paginagrote Newyorktimesexcuusadvertentie (geen slechte voor Wordfeud) mij overigens niet eens geheel onoprecht leek.
Misschien wordt dit jaar iets beter, want tot mijn grote vreugde zag ik als wielerliefhebber in de Ronde van Vlaanderen noch in Parijs-Roubaix ook maar één Palestijnse vlag in het publiek. Zullen de festivals volgen? In Europa moeten we nog even wachten, maar in de VS is men al begonnen met het seizoen. Daar vond vorige week in de woestijn van Zuid-Californië het festival Coachella plaats. Dat is naast Lollapalooza, ooit begonnen door Perry Farrell (eigenlijk Peretz Bernstein), het belangrijkste muziekfeest over de plas.
Coachella’s line-up is niet iets voor oude rockers als ik, de drie hoofdacts zijn Sabrina Carpenter (wie?), Karol G. (wie?) en Justin Bieber (o, die). Hoewel, op de kleinere podia vallen toch een paar namen uit de goeie oude tijd op, zoals Jack White (van The White Stripes), David Byrne (van The Talking Heads) en good old Iggy Pop. Tot mijn verbazing houdt Joost ‘Europapa’ Klein de Nederlandse eer hoog op Coachella.
Chanoekaconcert
Waar in Nederland Joodse, laat staan Israëlische artiesten nauwelijks een podium kunnen vinden, is dat in de VS anders. Op Coachella speelden bijvoorbeeld Sombr, een niet onaardige Amerikaans-Joodse singer-songwriter, en Blondshell (artiestennaam van indierockzangeres Sabrina Mae Teitelbaum). Nog opvallender was het debuut van de eerste Israëlische muzikant in de kwarteeuw dat Coachella bestaat. Het ging om zangeres Noga Erez, wier muziek is te omschrijven als een mengeling van elektronisch, jazz, alternatieve rock, pop en hiphop. Ik neem aan dat u zich daar net zo weinig bij kunt voorstellen als ik. Erez begon haar carrière als achtergrondzangeres van Dana Internationals mislukte Eurovisiecomeback in 2011.
Erez is volgens de palliewappies net zo schuldig aan genocide als Shai Abramson
Belangrijker is dat Erez diende in de IDF. Als u nu denkt: duh, dat doet elke Israëli, herinner ik u graag aan de antisemitische rel toen het Amsterdamse Concertgebouw de legercantor Shai Abramson niet wilde laten optreden. Noga Erez is als voormalig lid van een IDF-band minstens zo schuldig aan genocide, apartheid en bezetting als Abramson, als ik de palliewappies goed inschat.
Dat zij ongestoord mocht optreden op Coachella is misschien een teken van een beginnende omwenteling. Misschien moeten antizio’s net als in het wielrennen op zoek naar een nieuwe modegril. Dat is winst. En wie weet, kunnen Shoaoverlevenden dit jaar zelfs van het chanoekaconcert genieten zonder door gemaskerde kaffiyadraagsters voor ‘nazi’ uitgescholden te worden.
