Mijn collega’s weten dat ik het echt heb geprobeerd, maar helaas, ik heb geen humor. Ik beschouw het als een van mijn grootste tekortkomingen. Ik herken een grap wel, tenminste als mijn hersenen niet volledig op standje ‘serieus’ staan, maar ik ben jaloers op iedereen die in een gesprek zo maar een hilarische kwinkslag tussendoor kan gooien. Discussies worden minder heftig, ernstige gesprekken lichter. Goede humor is van een intelligentie die ik helaas niet bezit.
Een mop vertellen lukt me al helemaal niet. Op de lagere school zaten we op een schoolreisje in de bus en vroeg de meester onderweg of we een goede mop kende. Nou, die kende ik wel. Dacht ik. Ik vroeg aan mijn medescholiertjes wat het verschil was tussen de hersenen van een Israëlische en een Egyptische generaal. De meesten wisten niet eens waar Egypte lag, laat staan dat het land in oorlog was met Israël. “Nou,” riep ik triomfantelijk naar alle glazige blikken, “die Egyptische hersenen zijn nooit gebruikt.” Ja, ja, ik weet het. Een zeer politiek incorrecte grap. Maar hé, het was 1973.
Er viel een doodse stilte. Op hier en daar wat ge-gniffel na: die Voet had ze niet allemaal op een rijtje. De rest van de rit heb ik me maar stilletjes diep zitten schamen. Ik ook altijd met m’n grote mond. Ik zal het wel van mijn moeder hebben, die schat lukte het ook nooit een goede mop te vertellen. Ze begon altijd met de clou, tot grote hilariteit van haar kinderen trouwens.
Moraal van dit verhaal: humor laat ik graag over aan degenen die dat wel hebben en op de redactie hebben we voldoende hulptroepen. Die zijn hard nodig, want noblesse oblige: in het NIW horen traditioneel tijdens Poeriem kolder en werkelijkheid door elkaar te lopen.
Nu bent u daar als vaste NIW-lezer wel aan gewend. Het is anders als je zo’n witz online zet. Veel onschuldige burgers hebben nog nooit van Poeriem gehoord. De afgelopen jaren hadden die berichtjes nogal eens grote consequenties. Nog altijd vragen mensen collega en atheïst Bart Schut hoe het nu met zijn gioer gaat, zijn bekering tot het Joodse geloof. En toen ik kortgeleden bij oude vrienden op bezoek ging, vroegen ze hoe het er toch voorstond: ik had een paar jaar geleden toch afscheid genomen van Nederland en zou toch emigreren naar Israël?
Ik had ze heel wat uit te leggen. Maar ze weten nu wel wat Poeriem is. Volgende week biechten we naar goed Joods gebruik onze zonden weer op. Veel plezier.
3 reacties
(Gecorrigeerd) Wat jammer, we hebben zo hard een Esther nodig die ons redt van de kwaadaardige bedoelingen van Haman (wat lijkt dat toch op Hamas – toeval ?). Maar als we dan in deze situatie toch willen lachen, dan moeten we nog eens goed kijken naar de nieuwe regering, die geen oplossingen heeft voor allerlei door slechte bestuurders veroorzaakte, steeds acuter wordende problemen ( waarvoor wij een soort van verzoeningsoffer zijn ), maar wel heel dapper ( hebben ze dat van de Don Quixote geleerd ? ) de machtige natuur te lijf gaat om ( met de goedbedoelende VVD als Sancho Panza ) de klimaatverandering te stoppen. Laten wij vrolijk een glaasje drinken, maar wel oppassen voor de klap van de molenwiek…
Humor laat ik graag over aan anderen.” Ik ook.
Een goed stuk Esther, heel herkenbaar ook voor veel lezers van het NIW. Wees dankbaar voor de solide gave die u heeft: Altijd paraat in de voorste linies met een vlotte Pen!!! U brengt pennen in beweging. Never a Dull moment!
Laat u bemoedigen door het advies van Martin Buber:
Wie slechts geloof heeft, loopt gevaar een kwezel te worden. Wie slechts humor heeft, dreigt cynisch te worden. Wie geloof én humor heeft, vindt het evenwicht waarmee hij in het leven rechtop kan blijven.
Het geheim van humor is verrassing.
Aristoteles.
God lacht ook lees ik in Psalm 2…en vooral in Openbaring 19.
Er wordt nergens zo Luid 4x Hallelujah [!!!] gezongen als daar wanneer de Joodse Masjiach [Openbaring 5:5] de Leeuw uit de Stam Judah uit het huis van David al zijn vijanden verslaat. En Hoe!!!
G.F. Handel werd wereldberoemd toen hij deze scene op muziek zette…The Messiah. Wie het laatst lacht…Shalom.
Esther…!!!,
Wat een mooi stulpje heb je gekocht in Zeeland. Mijn man en ik hebben het toevallig vanmiddag gezien. Heel leuk voor je en het ziet er echt zo mooi uit allemaal. Vooral de tinten beige en mosgroen van de wanden staan zo warm.
Supergaaf. Vooral met die kroonluchters erbij.
Dat had ik niet zo gauw achter je gezocht, maar je hebt uiteindelijk toch een besluit genomen, om Amsterdam te verlaten. (Je had het er n.l. eens over in de podcast van Joop)
GEFELICITEERD en veel woon-(en of vakantieplezier).