Spijt
Commentaar

Spijt

Redactie 07 maart 2024, 13:00
Spijt

Beste Emre Ünver, er is een gezegde dat je in nood je vrienden leert kennen. Daar moet ik de laatste tijd veel aan denken als ik jouw handelingen als stadsdeelvoorzitter Amsterdam Nieuw-West zie. Jij en ik weten dat je niet zomaar een naam voor me bent. We kennen elkaar langer dan vandaag. We maakten in 2014 kennis toen toenmalig CIDI-bestuurslid Barbara Barend met lovende woorden over jou kwam. Ik was daar in die tijd directeur. Als PvdA-raadslid in Amsterdam en als Nederlander van Turkse afkomst was je een seculiere, fiere strijder tegen antisemitisme. Een man met het hart op de goede plek, vertelde Barbara. 

We ontmoetten elkaar diverse malen. Je vertelde over je jeugd en je ambities, wilde het verder schoppen in de politiek. We reden in jouw auto door Osdorp toen je vertelde dat jouw PvdA volgens je eigen zeggen twijfels over je had, omdat je geen baan had. Of ik in dat opzicht iets voor je kon betekenen, weet je nog? Als CIDI besloten we je op een andere manier een hart onder de riem te steken. Tijdens een feestelijke bijeenkomst op kantoor kreeg jij voor je ferme standpunt tegen religieuze, antisemitische stemmen binnen jouw ‘subgroep’ uit handen van Barbara Barend de CIDI Respect Award uitgereikt. In jouw dankwoordje richtte je je tot mij, keek me recht in mijn gezicht aan en zei: “Ik mag wel zeggen dat we inmiddels vrienden zijn.” 

Een paar maanden na die uitreiking bleek je ineens te zijn overgestapt naar GroenLinks. Het bewijs werd geleverd in een anti-Israël-demonstratie waar jij vooraan liep, naast de rabiate Israëlhater Tofik Dibi. Was het omdat je niet verder kwam bij de PvdA? Naar mij toe hulde jij, ‘vriend’, je in stilzwijgen.

Inmiddels ben je teruggekeerd in de moederschoot van de PvdA en heb je het geschopt tot stadsdeelvoorzitter. Een stadsdeel waar heel veel mis is. Waar Joden de laatste maanden in angst leven. Waar radicale, religieuze denkbeelden hoogtij vieren en kongsi’s worden gevormd met seculiere politici als jij. Waar mensen die iets willen betekenen in de vorm van herdenkingen door jouw mattie Tofik worden geschoffeerd en belasterd, waaraan je zelf naar hartenlust meedoet.  

Ik vraag me af of die CIDI-trofee, dat bronzen beeldje met een mannetje dat zijn hoed afneemt, nog ergens bij je op de schouw staat. Ik vraag me af of jij geen spijt hebt van dat chapeautje. 

Ik heb dat namelijk wel.

Plaats opmerking