Zomaar een voorbeeld hoe gepreoccupeerd Hilversum met het Israëlisch-Palestijnse conflict is: de NPO afgelopen zondagavond. Naast het geijkte, flagrante Israël-bashen door het achtuurjournaal, waarin de redactie weer eens de feiten niet op een rijtje bleek te hebben inzake Libanon, ging het op prime time op NPO 2 meteen door met een programma van Nadia Moussaid. In Nadia voorbij de grens: gevangen in Palestina was er geen enkele kritische vraag voor de zoon van de tot levenslang veroordeelde terrorist Marwan Barghouti. Hij mocht leeglopen over het heldendom van zijn vader. Was het zo wel genoeg geweest? Welnee. Iets later op de avond werd de kijker door NPO Doc getrakteerd op House of hope, een documentaire over Al-Eizariya, een stad op de Westelijke Jordaanoever in de buurt van Jeruzalem. Het was een line-up waarop andere brandhaarden in de wereld alleen maar jaloers kunnen zijn.
Maar laten we in dit NIW de gebeurtenissen dichter bij huis belichten, want die waren er volop. Allereerst was er het antisemitismedebat in de Tweede Kamer. Daar toonde de regering vooral onmacht. Een extra financiële toezegging voor beveiliging was eigenlijk de enige concrete uitkomst. We zullen zien hoe de ‘steile leercurve’ bij onderwijsinstellingen waar minister Letschert over sprak in de praktijk eruit gaat zien. Dat ambtenaren op haar ministerie proberen een uitstekende organisatie als Na de Oorlog het werk onmogelijk te maken, belooft weinig goeds.
Voorts was er de presentatie van de commissie-Asscher over verweesde roofkunst. Het NIW belicht die zaak deze week vanuit diverse standpunten. Lees ook over de Nederlands-Joodse roofkunst die bijvoorbeeld in Polen terecht is gekomen en waarvan duidelijk is dat Den Haag daarover niet graag een robbertje met de EU-collega’s wil gaan vechten. Er komt een aparte stichting die het beheer over de duizenden stukken moet gaan leiden. Dat is logisch, want het is zeer complexe materie.
Minder logisch is een nieuwe stichting voor het beheer van de 25 miljoen euro van de gemeente Amsterdam als impuls voor Joods leven. Hoewel binnen Joods Nederland best eens gemord wordt over Maror, heeft die stichting al jaren bewezen eerlijk en professioneel projecten toe te kennen. De jaren aan ervaring maakt Maror tot de instantie om ervoor te zorgen dat dat geld goed en fair besteed wordt. Een simpel oormerk voor Amsterdamse projecten was daarvoor instrumenteel geweest. Maar nee, er moet weer een nieuwe stichting worden opgetuigd. Doodzonde en inefficiënt.
2 reacties
Wat betreft de politiek en de media hier in Canada…. er valt geen goed woord over te zeggen. Het Anti-Semitisme en het pro-pallie druipt ervan af. Maar Esther, als ik dit zo lees. heeft Nederland echt de overtreffende trap genomen. Canada en Nederland, van de regen in de drup, grote steden zijn levensgevaarlijk maar in Nederland zou ik niet meer kunnen leven. Denk aan de kibbutz waar je een paar maanden geleden over schreef, een heroverweging waard, sterkte!!
NOS !!! Vuilnisman … Mogen deze zakken ook mee ???