In 1971 schreef Annie M.G. Schmidt de musical En nu naar bed waarin Frans Halsema en Jenny Arean het helaas nog steeds actuele Vluchten kan niet meer zongen: “Ik zou niet weten waarnaartoe, hoe ver moet je gaan, de verre landen zijn oorlogslanden.” Ik moest aan dat lied denken tijdens het programma De Joodse wereld van de EO over en met zangeres Lenny Kuhr. De winnares van het Eurovisiesongfestival in 1969 weet dat vluchten wel weer kan en ook waarnaartoe. Ze vlucht niet uit luxe, maar uit angst voor een toekomst waarin wellicht voor haar geen plaats is. Lenny Kuhr vlucht naar Israël zoals Duitse Joden voor de oorlog vluchtten naar Nederland. Of mag ik dat niet schrijven?
Presentator Rob Oudkerk opende het programma op NPO 2 met een gloedvol betoog tegen het toenemende antisemitisme in Nederland, dat hij afsloot met een duidelijke boodschap voor Avrotros–directeur Taco Zimmerman: ‘Functie elders’. Als Israël deelneemt, sturen wij geen artiest en zenden wij het Eurovisiesongfestival niet uit, had Zimmerman besloten. Dus zond de NOS het festival uit.
Propaganda
Israël had zich twee dagen voor de uitzending met Kuhr ongetwijfeld tot grote ergernis van Zimmerman overtuigend geplaatst voor de finale. Iedereen met een IQ boven de 80 (behalve Zimmerman)weet dat het Songfestival, net als grote sportevenementen, politiek wordt gebruikt en misbruikt. Ik spreek uit ervaring, omdat ik twee grote evenementen heb meegemaakt die ook voor politieke propaganda werden gebruikt. Eerst het wereldkampioenschap voetbal van 1978 in het Argentinië van generaal Jorge Videla en ‘schoonpapa’ Jorge Zorreguieta. En daarna de Olympische Spelen van 1980 in Moskou.
Ik heb altijd betoogd dat sporters die een leven lang hebben getraind voor deelname aan het hoogste, de Olympische Spelen of een wereldkampioenschap, niet mogen worden geofferd voor actiegroepjes die ineens wakker worden, zoals nu een Nederlandse artiest is geofferd. Waarom moeten sporters zich dat ene hoogtepunt laten ontnemen in landen waarmee Nederland wel uitgebreid handeldrijft? Het is aan de journalistiek en bestuurders om evenementen kritisch te begeleiden. Hetzelfde geldt voor het Songfestival. De NOS nam de uitzendrechten over van de Avrotros. Merel Westrik opende de voorbeschouwingen op NPO 1 met een rechtse directe voor Zimmerman: “De politiek is alom aanwezig.”
Net als Taco Zimmerman kenden de demonstranten in hun blinde haat maar één woord: genocide
Vermakelijk was dat de uitzending van de NOS vooraf werd gegaan met: “Het Eurovisiesongfestival is mede mogelijk gemaakt door Moroccanoil.” Ter info: Moroccanoil is made in Israël. Elk nadeel heb zijn voordeel, zei onze grote filosoof: het commentaar van Jeroen Kijk in de Vegte en Henry Schut was volgens zeer velen een verademing in vergelijking met dat van ‘kenner’ Cornald Maas.
Paliwappies
In de uitzending van de EO vertelde de 76-jarige Kuhr dat ze zich niet meer veilig voelde in een land waar ze door sommige theaters wordt gecanceld. Laat ik vooropstellen dat ik me nog wel veilig voel, maar tegelijk begrijp ik wat Kuhr bedoelt en voelt. De artieste heeft de onveiligheid aan den lijve ondervonden. Ik bezocht haar concert op 30 april in de Boerderij in Huizen. Vlak voor de ingang stonden zogeheten Paliwappies te protesteren tegen het concert van de ‘gevaarlijke zioniste’ Lenny Kuhr. Ik wilde met ze in debat gaan over twaalfhonderd vermoorde Israëliërs op 7 oktober 2023, over eenzijdige terugtrekking van Israël uit Gaza in 2005, over de Camp David-akkoorden uit 1978. Tevergeefs, ze kenden net als de Avrotros-directeur in hun blinde haat maar één woord: genocide.
Toch was het voor mij persoonlijk een mooie week, want daags voor de uitzending met Kuhr vierde zangeres Imca Marina van Viva España en de prachtige uitvoering van Hava Nagila in Laren haar 85e verjaardag. Even was Mick Jaggers getting old no drag.
Ten slotte moet ik de huidige Avrotros-directeur nageven dat hij een oude Avrotraditie in ere houdt. Het was immers zijn verre voorganger, directeur Willem Vogt, die als eerste van de Nederlandse omroepen voor de oorlog eigener beweging zijn zeven Joodse medewerkers binnen een maand na de Duitse inval in 1940 ontsloeg, onder wie de zeer geliefde radioverslaggever Han Hollander.
