Vertegenwoordigers van tientallen landen verlieten demonstratief de zaal van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toen premier Benjamin Netanyahu het woord nam. Maar, suggereerde de pro-Israëlische influencer kolonel Richard Kemp, zij deden dat enkel om buiten de zaal naar de dichtstbijzijnde tv-schermen te rennen om geen woord van Bibi’s redevoering te missen.
Netanyahu toonde zich strijdbaar en in retorische topvorm in New York. Hij maakte de vertrokken delegaties belachelijk door ‘alle andere morele lafaards’ die nog wel in de zaal zaten op te roepen eveneens te vertrekken. Zijn sterkste moment had de premier toen hij de verzonnen beschuldigingen van een genocide in Gaza naar de prullenbak verwees.
“Hier is de eenvoudige waarheid. Israël heeft geen genocide gepleegd. Israël heeft een genocide voorkomen. Een genocide is wat (burgemeester van New York, red.) Mamdani’s Hamasvriendjes ons aangedaan hadden als wij ze niet tegengehouden zouden hebben. Ze zouden ons allemaal vermoord hebben.”
Ook Emmanuel Macron kreeg een veeg uit de pan. De Franse president die steeds meer pretendeert de Europese verdediger van de Palestijnen te zijn, had de valse bewering geuit dat Hamas nooit actief was geweest op de Westelijke Jordaanoever. Netanyahu beschuldigde Macron en andere Europese leiders van zwakte en lafheid tegenover islamisten in hun landen.
Hersenspoelen
Qatar werd voor de voeten geworpen de westerse geesten te vergiftigen via het nepnieuws van Al Jazeera en studenten te hersenspoelen via de financiering van universiteiten. Netanyahu’s aanklacht was indrukwekkend en goed onderbouwd, anders dan de vele beschuldigingen aan zijn adres bij de VN, maar zal in de gepolariseerde internationale politiek weinig tegenstanders overtuigd hebben.
De premier van de Emiraten zou Netanyahu persoonlijk gebeld hebben om Netanyahu te waarschuwen
Dat was waarschijnlijk ook helemaal niet zijn bedoeling. Bibi’s redevoering was gericht op de Amerikaanse politiek, waar met de midterm-verkiezingen in aantocht zelfs de Republikeinen nauwelijks nog te porren zijn het voor de Israëlische premier op te nemen. Dat er geen ontmoeting met president Donald Trump op Netanyahu’s agenda stond, spreekt in dat opzicht boekdelen.
Nog belangrijker was het effect dat Bibi’s optreden in New York kan hebben op de Israëlische kiezers. Een sterke leider op het wereldtoneel zou hen misschien kunnen overtuigen Netanyahu nog één kans te geven. Likoed staat op groot verlies in de peilingen en het lijkt vrijwel onmogelijk voor de partij na 27 oktober een nieuwe coalitie te vormen.
Dovemansoren
Onthullingen over talloze waarschuwingen aan het adres van de premier aan de vooravond van 7 oktober dreigen de steun van de kiezer voor Netanyahu nog verder te doen afbrokkelen. Zo is er het bericht dat het hoofd van de Egyptische inlichtingendienst Abbas Kamel in september 2023 speciaal naar Israël vloog om Bibi te waarschuwen, nadat twee eerdere pogingen van de Egyptenaren al op dovemansoren gestuit zouden zijn.
Ook zouden de Israëlische autoriteiten kort voor het bloedbad de waarschuwing van niemand minder dan Yahya Sinwar dat er een ‘aardbeving’ aankwam, genegeerd hebben. Inlichtingendienst Shin Bet en de regering-Netanyahu geven elkaar er nu de schuld van dat die boodschap van de Hamasleider niet werd opgepikt. Nog erger is het bericht dat Bibi kort voor 7 oktober de IDF zou hebben opgedragen geen aanvallen op Hamas in Gaza uit te voeren, die de terroristen misschien op andere gedachten hadden kunnen brengen.
Misschien wel de ernstigste beschuldiging aan het adres van de premier is dat Mohamed ben Zayed, premier van de Verenigde Arabische Emiraten, Netanyahu persoonlijk gebeld zou hebben om hem expliciet te waarschuwen voor een ophanden zijnde grote Hamasoperatie. Tot overmaat van ramp bericht Channel 12 nu dat Bibi begin deze week speciaal naar Abu Dhabi vloog om Ben Zayed ervan te overtuigen te ontkennen dat hij die waarschuwing afgegeven zou hebben.
Wat doet Netanyahu met al die beschuldigingen? Hij ontkent alles, spreekt van nepnieuws en blijft als enige belangrijke Israëli elke verantwoordelijkheid voor het falen in de aanloop naar 7 oktober ontkennen. De vraag is nu hoelang de Israëlische kiezers hem nog blijven geloven.
