De gotspe van Martijn Eickhoff
Dagboek

De gotspe van Martijn Eickhoff

Opperrabbijn Jacobs schrijft een dagboek over maatschappelijke en religieuze zaken. Het NIW publiceert deze stukken twee keer per week.

Opperrabbijn Binyomin Jacobs 23 mei 2024, 10:36
De gotspe van Martijn Eickhoff
Pim van der Hoff, bestuurder van Christenen voor Israël, burgemeester van Sderot Alon Davidi en Binyomin Jacobs

Na meer dan zeventien uur onderweg te zijn geweest, waren we, bijna uitgeput maar met een intens goed gevoel, weer thuis. In de vroegere jaren van mijn rabbinale baantje zat ik dan een paar uur de post door te nemen. Ik hoef nu bijna niets meer door te nemen, want ik was dan nu wel als het ware een kleine week weg van mijn kantoor, maar mijn kantoor was alleen diep in de nacht gesloten. De rest van de dag en nacht lag mijn kantoor of op tafel of, als ik het kantoor niets meer te bieden had, in het kluisje van onze hotelkamer. En toch was er meer post dan gewoonlijk. Zorgvuldig uitgekozen kaarten met bemoedigende woorden, citaten uit de Tora, uit Tehiliem (Psalmen) of een Joodse zegswijze uit de achttiende eeuw toegeschreven aan de Baäl Sjem Tov: “Vergeten is ballingschap, gedenken verlossing.” Als ik u dan vertel dat deze zegswijze is gebracht door een topper in ons Nederlandse rechtsbestel, dan geeft mij dat als eenvoudige Nederlandse burger toch weer moed. En die moed kan ik wel gebruiken, want soms word ik er moedeloos van. 

Het is toch niet te filmen dat in de Uilenburger sjoel (hartje uitgeroeide Amsterdamse Jodenbuurt) een waardige bijeenkomst had moeten plaatsvinden, waar ook ik een bijdrage aan had zullen leveren, om vervolgens te vernemen dat een van de sprekers de gore moed had zijn toespraak te beginnen met een introductie die niets te maken had met Yad Vashem. Ik spreek wellicht voor u een te cryptische taal. Laat ik het uitleggen en het beestje bij zijn naam noemen: de Stichting Vrienden van Yad Vashem Nederland organiseerde op 15 mei een symposium onder het motto ‘Herdenken is niet vergeten’. In het programma stonden toppers uit onze Nederlandse samenleving als sprekers aangekondigd. En wat gebeurde er?

Een van de sprekers was Martijn Eickhoff, directeur van het NIOD (dat zichzelf tegenwoordig het Instituut voor oorlogs-, Holocaust- en genocidestudies noemt). Tegenwoordig onderzoekt het NIOD kennelijk niet alleen meer de Holocaust, maar alle genocides in de wereld. Dat bracht Eickhoff ertoe om zich publiekelijk te verontschuldigen dat hij liever niet op deze dag gesproken had, want het was Nakbadag. De dag van de oprichting van de staat Israël die Arabieren als ‘de catastrofe’ aanmerken vanwege de vlucht van 600 duizend bewoners naar andere Arabische landen. Het gedenkcentrum van Yad Vashem in Israël staat volgens Eickhoff op Arabisch grondgebied en de regeringen van Israël ‘gebruiken de Holocaust voor politieke doeleinden’. Ook ligt er nog een ‘gefundeerde aanklacht van genocide’ tegen Israël. Allemaal onderzoekswaardig voor Eickhoff. 

De directeur van het NIOD sprak liever niet op het symposium van Yad Vashem, ‘want het is Nakbadag’

Natuurlijk mag de NIOD-directeur een mening hebben, en zelfs een afwijkende, maar zijn veroordeling van Israël op deze plaats en dan ook nog ten overstaan van overbezorgde Nederlandse Joden is op z’n zachtst uitgedrukt een gotspe. Gelukkig was Eickhoff niet zo goed te verstaan, naar ik begreep, en waren de andere bijdragen van hoog niveau. Mijn plaatsvervanger Rob Oudkerk heeft het geweldig gedaan, naar ik van verschillende kanten heb vernomen. Dank Rob, voor je bereidheid een half uur plaatsvervangend opperrabbijn te zijn. Wie had dit ooit kunnen bevroeden …

Inmiddels is het wel bekend dat ik niet zoveel slaapbehoefte heb, maar na mijn vlucht van Puerto Rico naar Atlanta, drie uur overstaptijd, vervolgens meer dan acht uur Atlanta-Schiphol en daarna Schiphol-Amersfoort (niet per vliegtuig) was ik er wel toe een uiltje te knappen. Dat uiltje diende zich ongeorganiseerd aan toen ik even op de bank zat te zitten. Enfin, na een paar uur werd ik wakker uit een droom. Nou behoort dromen niet tot mijn dagelijkse bezigheden, naar ik vermoed, maar nu dus wel. En wat was de droom waaruit ik ontwaakte? Ik moest naar Schiphol. Dat deed ik, zoals bijna altijd, met Taxi-Boute. Vast laag tarief en altijd op tijd. Maar nu lag er een probleem. Afgezette straten. Nagejouwd. Stenen gegooid. Barricades. En toch heb ik netjes op tijd zonder vertraging en zonder ook maar een krasje op de auto, Schiphol bereikt. Waarheen ik zou vliegen weet ik niet, want net voor aankomst bij de vertrekhal werd ik wakker. Fijn, dacht ik, dat ik ondanks het antisemitisme zonder kleerscheuren veilig Schiphol wist te bereiken. Hoewel ik dus niet zo erg in dromen geloof en bijna nooit droom, gaf de droom me toch wel moed.

Eenmaal wakker, meteen aan het werk. Er ligt een respectabel aantal verzoeken van individuen en van Joodse gemeenten voor rabbinale verklaringen. Dat zijn dus verklaringen van mij dat de betrokken persoon Joods is. Zo’n verklaring is vereist om als immigrant Israël binnen te kunnen komen op grond van de Wet op Terugkeer met de daaraan gekoppelde uitkeringen. Ook verscheidene Hebreeuwse teksten voor matseiwot controleren of geheel vervaardigen, liggen (rustig) te wachten.

Maar ik was dus niet zo rustig, want ik was door rabbijn, collega en vriend Lody van de Kamp uitgenodigd  voor een gesprek met minister Van Gennip in de Gerard Dousjoel in Amsterdam om te delibereren over, u raadt het al, antisemitisme. Daarna naar IPC, het Israël Producten Centrum in Nijkerk, gespoed, alwaar de burgemeester van Sderot een groot en aandachtig gehoor toesprak. We kennen elkaar uit het Heilige Land en van een vorig bezoek in Nederland. Het is nu te laat om zijn (helaas) indrukwekkende woorden hier te herhalen. Die houdt u tegoed, als ik het niet vergeet, voor mijn volgende dagboek.

O ja, voor vertrek naar de Gerard Dousjoel had ik tijd ingeruimd voor mijn snelwandelingetje. Keeps me strong en schijnt beter te werken dan kalmeringspilletjes, die ik dan ook niet gebruik.

Opmerkingen (3)
Dr. James Loewenstein, Secretaris, Irgoen Oleh Holland 23 mei 2024, 14:48
Was het alleen maar gotspe van Martijn Eickhoff, dan was dit nog tot daaraan toe. Maar zover uit bovenstaand verslag is op te maken, betreft het hier verdraaing van historische feiten, hopelijk uit onkunde, en niet misleiding. Waarom de Nakba te noemen zonder vermelding, dat dit het gevolg was van de weigering van de arabische staten, de UN verdeling van Palestina te erkennen, inplaats daarvan de jonge Israëlische staat aan te vallen, en de arabische bevoking tot vluchten op te roepen? Waarom te suggereren dat Yad Vashem op arabisch grondgebied ligt, terwijl het gebouwd is op een braak stuk natuurgebied dat helemaal niet aan de Palestijnse staat toegewezen was? Of het nu onkunde, of misleiding betreft, zo iemand past niet aan het hoofd van het NIOD te staan.
R.Boot 23 mei 2024, 23:51
Hallo Martijn Je zegt toch echt verkeerde dingen. Zeker als het om Israël gaat. Geef je soms alleen om dode Joden. Je zat toch maar geknield voor de steen van mijn grootouders die vanuit Polen via Wenen en Amsterdam in Sobibor zijn vergast. Ik heb je toen uitgelegd hoe hun leven is verlopen. Dit is voor mij een heel teer punt, en ik neem het je kwalijk dat je uitspraken doet die mij diep hebben geschokt. Ben je alleen maar gesteld op dode Joden en niet op de fiere Joden die in Israël wonen.
P M T VAN BEEK 24 mei 2024, 13:38
De zgn Nakba is veroorzaakt door de Arabische buren van Israel. De moslims moesten ""even"" vluchten want zij zouden in 5 dagen Israel schoonvegen, en dan konden ze weer terugkeren. Zoals we weten is het even anders afgelopen, maar de geschiedenis (zelfs de recente) wordt gewoonweg verdraaid (taqqya, taqqya).
Plaats opmerking

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Max 1000 tekens. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *