Een uitslaande brand
Analyse

Een uitslaande brand

De stille strijd die Israël aan zijn noordgrens voert tegen de Libanese terroristen van Hezbollah kan niet langer zo voortduren, nu deze is ontaard in een humanitaire en ecologische ramp voor de Joodse staat. De te maken keuzes zijn niet gemakkelijk.

Bart Schut 14 juni 2024, 13:00
Een uitslaande brand
Blik op de vuurzee in de heuvels net buiten Kiryat Shmona. Foto: Ayal Margolin/Flash90

Het mag met recht de vergeten oorlog genoemd worden. Op 8 oktober vorig jaar opende Hezbollah het vuur op de Shebaa-boerderijen, een klein gebied in het uiterste noorden van Israël. Het motief van de aanval was ‘solidariteit’ met Gaza, dat een dag eerder het barbaarse bloedbad net over de grens van de Joodse staat aanrichtte. Solidariteit met een pogrom, het klinkt als iets wat alleen in het Midden-Oosten kan voorkomen, maar intussen weten we ook in Nederland wel beter. 

Israël wilde geen grootschalige oorlog op twee fronten voeren en dus beperkte het zich tot versterking van de IDF in het noorden en een oog-om-oogstrategie. Dat betekent dat elke aanval door de sjiitische jihadi’s wordt vergolden, maar niet meer dan dat. Concreet houdt het in: artilleriebeschieting van de Hezbollah-eenheden die Israël bestoken, plus beperkte luchtaanvallen op de infrastructuur en individuele leden van de Libanese terreurbeweging.

Dit verklaart de stilte in de internationale pers over de al meer dan acht maanden durende grens-
oorlog. Bovendien is het voor activisten, politici en journalisten moeilijker Hezbollah te verdedigen dan Hamas. Immers, Israël ‘bezet’ geen Libanees land en dus is van ‘apartheid’, laat staan ‘genocide’ al geen sprake. Maar als een oorlog met een lage intensiteit, zoals dat in het militaire jargon heet, lang genoeg voortduurt, zijn de verwoestingen er niet minder om. 

Apocalyptische taferelen

Aan beide zijden van de grens hebben ongeveer 100 duizend burgers hun huizen moeten verlaten. In Noord-Israël ging dat in één klap: de kibboetsen die binnen de reikwijdte van Hezbollahs mortieren en antitankraketten liggen, zijn al sinds eind oktober verlaten. Aan Libanese zijde, waar de regering in Beiroet nauwelijks gezag heeft en Hezbollah zich niet interesseert voor het lot van burgers, verlieten de bewoners meer geleidelijk hun huizen. Dat is een tegenslag voor de terroristen, want net als in Gaza verschuilen zij zich onder de bevolking en net als Hamas viert Hezbollah elke gedode Libanese burger als een overwinning in de propagandaoorlog.

De beschietingen door Hezbollah hebben geleid tot apocalyptische taferelen

Aan Israëlische zijde zijn sinds 8 oktober 21 soldaten gesneuveld en tien burgers gedood door Libanees vuur. Aan de andere kant van de grens kwamen volgens Hezbollah 93 burgers om het leven en werden een kleine 600 terroristen gedood, onder wie minstens de helft leden van Hezbollah (de rest behoorde toe aan andere, vooral Palestijnse terreurbewegingen). Dat die verhouding in het voordeel van Israël uitpakt, is niet verrassend, gezien het militaire overwicht van de IDF. Dat de cijfers meer overeenkomen met de in westerse hoofdsteden gehoorde wens van ‘proportionaliteit’ is reden te meer waarom de pers zwijgt over het conflict. Hier zijn de Joden immers minder gemakkelijk als de ‘slagers van vrouwen en kinderen’ af te schilderen.

Dat kan snel veranderen. In Jeruzalem en Tel Aviv, waar respectievelijk de politieke en de militaire leiding van Israël zetelen, dringt sinds vorige week het besef door dat er op een of andere manier afgerekend moet worden met de dreiging in het noorden. De beschietingen door Hezbollah zijn niet meer te negeren of te bagatelliseren nu de branden, aangewakkerd door droogte en extreme temperaturen, hebben geleid tot apocalyptische taferelen. Grote delen van de Golan en Galilea staan in brand, een humanitaire, ecologische en klimatologische ramp waar de Hezbollahleiders zelfs in hun meest sadistische fantasieën niet van hadden durven dromen.

Stuitend onrecht

Dus moet er ingegrepen worden, de oog-om-oog-strategie werkt simpelweg niet en het noorden van Israël dreigt steeds meer in een onbewoonbaar inferno te veranderen. Premier Benjamin Netan-
yahu dreigde vorige week al met een ‘zeer harde reactie’ tegen Hezbollah, maar experts verschillen van mening over de uitvoering. Want natuurlijk zal Israël gedwongen worden een oorlog tegen Hezbollah te voeren met één hand op de rug. Zoals dat in Gaza al maanden het geval is. Sterker nog, de Amerikanen waarschuwen Israël voor een grootschalige operatie in Libanon, uit vrees dat de Hezbollah-broodheren in Iran en zelfs de VS zelf in het conflict betrokken zullen raken. 

Familieleden van een IDF-soldaat die in de strijd tegen Hezbollah sneuvelde bij zijn begrafenis, 6 juni 2024. Foto: Chaim Goldberg/Flash90

De onrechtvaardigheid hiervan is stuitend. Israël wordt sinds 8 oktober zonder de geringste provocatie bestookt en wanneer het dat niet langer accepteert, loopt het tegen de belerende westerse vinger aan. Wie kan zich de Amerikaanse reactie voorstellen als grote delen van het zuidwesten van de VS onbewoonbaar zou worden omdat Mexico maandenlang duizenden raketten afschiet op Texas, Arizona en Californië? Israël moet dit allemaal maar accepteren, is de houding ook in Washington, zoals het eerder al gedwongen werd een aanval met kruisvluchtwapens, drones en ballistische raketten uit Iran te slikken zonder serieuze vergelding.

De terroristen hebben genoeg raketten om het Iron Dome te overweldigen

Het lijkt ondenkbaar dat Jeruzalem zich nog lang zal laten weerhouden door Amerikaanse en Europese bezwaren, gezien de enorme schade die de raketten uit Libanon in het noorden van Israël aanrichten. De gedachte dat de IDF Hezbollah kan uitschakelen met een actie zoals die tegen de PLO in 1982, is onrealistisch. Dat bewees de mislukte operatie in 2006 al. Maar een bescheidener offensief ligt voor de hand. Parallel aan en ongeveer dertig kilometer ten noorden van de Israëlisch-Libanese grens loopt een rivier, de Litani. Een haalbaar object van een militaire operatie kan zijn de sjiitische terreurbeweging tot achter die stroom terug te dringen. Daarmee zou het gevaar van beschietingen met korteafstands- en antitankraketten, drones en mortieren grotendeels geweken zijn. 

150 duizend raketten

Zuid-Libanon leent zich veel beter voor een militaire operatie dan Gaza. Het gebied is relatief dunbevolkt, waardoor de kans op burgerslachtoffers een stuk kleiner is. Bovendien leent open terrein zich meer voor de strijd waar de IDF traditioneel in uitblinkt: een bewegingsoorlog met tanks, ondersteund door een onbetwist luchtoverwicht. Niet dat er geen militaire risico’s aan zo’n operatie vastzitten. Hezbollah heeft een eindeloos beter getrainde en bewapende militaire vleugel dan Hamas. De Libanese terroristen hebben ervaring opgedaan in conventionele oorlogvoering in Syrië, zij het tegen een vijand van een op alle vlakken veel lagere kwaliteit dan de IDF.

Het grootste gevaar schuilt in Hezbollahs gevreesde rakettenarsenaal. De terreurbeweging heeft projectielen waarmee het de gehele Joodse staat kan bereiken en hoewel de kwaliteit moeilijk te beoordelen is, is die vermoedelijk veel hoger dan die in het Hamasarsenaal. Bovendien heeft Hezbollah er meer, veel meer. Gesproken wordt van 100 tot 150 duizend raketten met uiteenlopend bereik en van wisselende kwaliteit. Hoe dan ook zijn dat er meer dan genoeg om het Israëlische Iron Dome te overweldigen. 

Hezbollahaanhangers roepen op tot oorlog met Israël, 13 oktober 2023. Foto: DPA/Alamy

De vraag is of de terroristenleiders dat arsenaal massaal willen inzetten. Als duidelijk wordt dat de IDF een beperkte operatie – bijvoorbeeld tot aan de Litani – voor ogen heeft, bestaat de kans dat Hezbollah grootschalige aanvallen op de Israëlische grote steden achterwege laat. Dit om te voorkomen dat de IDF het zuiden van Beiroet, het sjiitische bolwerk waar de terreurbeweging zijn hoofdkwartieren heeft, verandert in een tweede Gaza. 

Dat is de angstdroom van de Libanese regering, aan wie Hezbollah begin oktober beloofd zou hebben geen grootschalige oorlog tegen Israël te beginnen. De economie van de mislukte staat balanceert al aan de rand van de afgrond en een serieus conflict met Israël zou het laatste zetje betekenen. Aan de andere kant is al te veel medelijden met Libanon niet op zijn plaats: de regering in Beiroet beloofde al in 2006 Hezbollah te ontwapenen, conform resolutie 1700 van de VN-Veiligheidsraad. Nodeloos te zeggen dat dit niet is gebeurd, eerder het tegendeel. 

Nachtmerriescenario

En dan is er nog het risico van een bredere oorlog. Als Hezbollah Israëlische burgerdoelen aanvalt met massale raketsalvo’s op Haifa, Tel Aviv of Jeruzalem, zal president Biden kleur moeten bekennen. Is hij een betrouwbare bondgenoot van de Joodse staat of niet? Reken er maar op dat de regimes in Beijing en Moskou meekijken. Als de Amerikanen ingrijpen aan Israëlische zijde, zal het steeds moeilijker worden voor Iran zich niet in de oorlog te mengen. Nieuwe aanvallen zoals die van 13 april zijn niet ondenkbaar. Een regionale oorlog, het nachtmerriescenario in Washington, is dan een feit.

Vroeg of laat moet met Hezbollah afgerekend worden

Het plaatst de Israëlische regering voor een veel moeilijkere beslissing dan in Gaza. Bovendien zou de legerleiding graag de gevechtseenheden die nu in Rafah, Jabalia en Nuseirat antiterreuroperaties uitvoeren graag in Libanon inzetten, mocht het zover komen. Een tweefrontenoorlog blijft een gevaarlijke aangelegenheid. Daar zit een enorme paradox in: als Israël zijn operaties in Gaza terugschroeft om de handen vrij te hebben in Zuid-Libanon, kun je al bijna spreken van een staakt-het-vuren in de Strook. En dat is nu juist de voorwaarde waaronder Hezbollah zegt bereid zijn de aanvallen op Noord-Israël te staken, wat een operatie tegen de Libanese terreurbeweging minder dringend zou maken.

Het probleem is dat niets doen geen optie is. Vroeg of laat moet met Hezbollah afgerekend worden; de huidige situatie waarin 100 duizend Israëli’s niet naar hun huizen kunnen terugkeren, is onhoudbaar. Maar militaire avonturen zijn onzeker, vooral in het enige land op aarde dat nooit wordt toegestaan zijn oorlogen echt te winnen. Niet in 1948, niet in 1956, in 1967, 1974 en ook nu niet in Gaza. In Libanon zal dat niet anders zijn. Eén ding mag niet uit het oog verloren worden: net als de oorlog in Gaza zal dat er een zijn die Israël niet wilde, die de Joodse staat is opgedrongen door een barbaarse jihadistische terreurbeweging. Helaas is dat een detail dat westerse activisten, politici en pers steevast negeren.

Opmerkingen (0)
Plaats opmerking

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Max 1000 tekens. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *