Gestuntel

Het is echt een behoorlijk eindje hoor, van het Gelderse Dieren naar Den Haag. Honderdveertig kilometer. Op een opoefiets. De 55-jarige Pepijn K. deed het, half september vorig jaar. In de fietstas: hamers en benzine, aan zijn stuur een met tape bevestigd stootijzer, wapens voor zijn te verrichten heldendaad. Op beelden was te zien hoe hij met dat ding op ramen van het gebouw inhakte waarin de Israëlische ambassade is gevestigd. Nog voor hij binnen was, hapte hij al in een wolk pepperspray. 

Nee, Pepijn zou het niet nog een keer doen, de gevolgen waren voor hem wat te groot geweest, vertelde hij de rechter. Die veroordeelde hem deze week tot 26 maanden gevangenisstraf, waarvan tien voorwaardelijk. Je vraagt je af wat deze bosbouwdeskundige heeft bewogen. De volledig toerekeningsvatbaar verklaarde man kon moeilijk beweren dat Israël niet zuinig is op zijn bomen. U raadt het al, het ging natuurlijk om Gaza. Hij trok om zijn zaak kracht bij te zetten zelfs die arme Anne Frank uit de kast, want die was nu ‘voor niets gestorven’. Dit kon niets anders dan blinde haat zijn. In dit geval leidde het tot bijna komisch gestuntel. 

Gestuntel van een heel andere orde zien we in Zwitserland. De islamistische leiders van Iran moeten niet weten wat hun overkomt en met buikpijn van het lachen over de grond rollen. De nietsontziende moordenaars van hun eigen volk moeten denken dat ze met een schooljongen te maken hebben, want onderhandelaar J.D. Vance kijkt voortdurend vertwijfeld in de camera’s van de verzamelde pers. De overduidelijke belediging door onderhandelaar Araghchi, die hem volledig negeerde terwijl Vance klaar stond zijn hand te schudden, is tekenend. Het Iraanse leiderschap toont geen enkel respect. Vance gaf zelfs in het openbaar toe dat hij het allemaal nogal verwarrend vond. Dat begrijp ik, als je nul en generlei verstand hebt van de heersende mores in het Midden-Oosten. 

Zelden zal een onkundiger nitwit aan een onderhandelingstafel hebben gezeten. De geslepen Iraniërs laten hem en daarmee Trump en de VS alle hoeken van de kamer zien. Ze ruiken de overwinning, voor de poorten van de Hades weggesleept. De militaire overwinnaar laat zich degraderen tot een stuntelend groentje. Je vraagt je af wat de Amerikanen heeft bezield een oorlog te beginnen, wanneer na alle successen het eindresultaat slechter is dan toen je begon.

Daar is helaas niets komisch aan. Het is doodeng en levensgevaarlijk. Voor zowel Israël als de naar vrijheid snakkende Iraniërs. En op lange termijn het hele Westen.