Veel Israëli’s uit het buitenland gingen voor de verkiezingen naar huis om te stemmen. De normaalste zaak van de wereld, zou je denken. Mooi dat mensen deze reis maken voor historische verkiezingen: op wie ze ook stemmen, velen delen het gevoel dat het voortbestaan van Israël op het spel staat.
Deze betrokkenheid zorgde hier op de sociale media voor misgunnend en afkeurend gemopper, vaak van niet-Joodse mensen die hun profielen getooid hadden met davidsterren en zionistenliefde. De verwijten getuigden van weinig kennis over en vertrouwen in democratische processen. Maar ook van weinig historische kennis over Israël. In het NIW en EW waren net artikelen van Jigal Krant verschenen waarin hij een paar reizende stemmers interviewde. De meesten gingen progressief stemmen, resoluut tegen Bibi. Ze werden op X nog net niet voor landverraders uitgemaakt, wel voor lieden die vanuit luxeposities Israëli’s gingen vertellen wat moreel juist was. Onthoud dat: luxepositie.
Ander gezanik ging over de veronderstelling dat deze Israëli’s geen binding hebben met hun land, dus daar ook niet mogen stemmen. Onthoud dat: geen binding met Israël. Anderen waren woest over het gebrek aan ophef, terwijl Nederlandse Turken en Marokkanen die elders stemmen gebrek aan loyaliteit wordt verweten. Onthoud dat: Israëli’s zijn de nieuwe Turken, zoals een twitteraar het samenvatte. De gekte.
‘Luxepositie’
Waar moet je beginnen om dit ijskoude verzet tegen de diasporastem van repliek te dienen? Misschien bij de herinnering dat Nederland en Israël democratieën zijn, dat hun burgers in het stemhok volop keuze hebben en volkomen vrij zijn te kiezen. Wie een stempas heeft, mag daar naar de stembus, of het een geborneerde Nederlander bevalt of niet. Dan de binding met Israël: het gemak waarmee die ontkend wordt, getuigt van weinig kennis van de Joodse geschiedenis en de betekenis van Israël als thuisland voor Joden door de millennia heen.
De diasporastemmers werden op X nog net niet voor landverraders uitgemaakt
Over de persoonlijke banden van kiezers met Israël mogen de mopperaars niet oordelen, want die kennen ze niet. Maar met een beetje inlevingsvermogen zouden ze kunnen beseffen dat zij in de Joodse staat naaste familie hebben, dierbaren, bedrijven, vastgoed, erfenissen. Veel wat door politiek en beleid geraakt wordt. Sommigen hebben in militaire dienst hun leven op het spel gezet, ze hebben kameraden zien sneuvelen, ze zijn misschien op 7 oktober dierbaren kwijtgeraakt en zijn nog steeds verscheurd, ook door alles wat daarna gebeurde. Geen sprake van een luxepositie, als je met zo’n trauma leeft. Bovendien ben je als Israëli in den vreemde tegenwoordig constant op je hoede; alles wat je afkomst verraadt, zelfs je moedertaal, kan leiden tot geweld.
Lach ze uit
Dan de Turken die erbij gesleept worden, vermoedelijk om rivaliteit te scheppen met Joden die alles zouden mogen. Hun loyaliteit wordt niet betwist omdat ze elders stemmen, dat is hun recht. De vraag is hoe Nederland verandert als het gros op Erdogan stemt, die integratie en assimilatie in het Westen als een misdrijf ziet en via moskeekoepels de regie wil houden over islamisering in Europa. Die situatie is niet vergelijkbaar met die van Israëli’s hier. Overigens stemmen zowel Nederlandse Turken als Israëli’s met een Nederlands paspoort ook bij onze verkiezingen, omdat ze bovenal burgers van dit land zijn en niet personages in conflictfantasieën van complotdenkers.
Ze krijgen niet het laatste woord, de mensen die op hoge toon beweren te weten wat wel en niet goed is voor Israël, maar tegelijk vinden dat Israëli’s dat niet weten of niet via de stembus mogen doorgeven. Lach ze keihard uit, de ironie van hun bekrompen opstelling ontgaat ze totaal.
