Hezbollah blaft, maar bijt (nog) niet
Analyse

Hezbollah blaft, maar bijt (nog) niet

Bart Schut 04 januari 2024, 13:30
Hezbollah blaft, maar bijt (nog) niet

Uiteindelijk bleek het niet meer dan de zoveelste ellenlange, oersaaie redevoering van Hassan Nasrallah. Daarbij ging het vooral om wat de leider van Hezbollah niet zei: ondanks het enorme gezichtsverlies van de sjiitische terreurbeweging door de liquidatie van de nummer 2 van het politburo van Hamas, Saleh al-Arouri, lijkt Hezbollah opnieuw niet van plan serieus de strijd aan te binden met Israël.

De frustratie van de Hamasleiding, ondergronds schuilend in de tunnels van Gaza, moet tot een kookpunt zijn gestegen. Yahya Sinwar en Mohammed Deif, de twee organisatoren van het bloedbad van 7 oktober dat het begin van de oorlog tussen Israël en Hamas betekende, hadden gehoopt dat de Libanese jihadisten een serieus tweede front tegen Israël in het noorden zouden openen. Dat gebeurde niet, tot grote teleurstelling van het tweetal: Hezbollah beschiet Noord-Israël en de daar gelegen IDF-troepen dagelijks, maar van het gedroomde serieuze front is vooralsnog geen sprake.

De liquidatie van Al-Arouri vond plaats onder de neus van de Libanese jihadisten, in een wijk van Beiroet waar Hezbollah heer en meester is

Hezbollahleider Hassan Nasrallah – Foto: Khamenei.ir

Ongetwijfeld hoopten Sinwar en Deif, verscholen in hun tunnels waar geen plaats is voor de burgerbevolking van Gaza, dat de chirurgisch uitgevoerde liquidatie van Al-Arouri wel tot een Hezbollah-reactie zou leiden. Immers, die vond plaats onder de neus van de Libanese jihadisten, in een wijk van Beiroet waar Hezbollah heer en meester is. Al-Arouri, naast tweede man van het ‘politieke bureau’ van Hamas (na de in Qatar levende miljardair Ismail Haniyeh) ook de facto bevelhebber van de militaire arm van Hamas op de Westelijke Jordaanoever, werd dinsdag samen met twee andere hooggeplaatste Hamas-commandanten opgeblazen in de sjiitische wijk Darieh, een absoluut Hezbollah-bolwerk in de Libanese hoofdstad.

Toch trekt Hezbollah niet ten strijde, liet Nasrallah zijn gehoor een dag later weten. Hij deed dat op dreigende toon, want de schijn van solidariteit met de Palestijnse wapenbroeders van Hamas moet hooggehouden worden. Als Israël Libanon aanvalt, kan het een oorlog krijgen, liet de opvallend charismaloze jihadleider weten. Lees: “Wij vallen niet aan.” Althans, niet meer dan de beschietingen over de grens van de afgelopen twee maanden. Die speldenprikken zijn uiterst vervelend voor Israël – bijna honderdduizend burgers zijn uit het grensgebied met Libanon geëvacueerd – maar vormen geen serieuze militaire bedreiging voor de Joodse staat. Een grootschalige aanval door de ‘Partij van God’, met haar geschatte meer dan honderdduizend raketten, zou een heel ander verhaal zijn.

Hezbollah heeft geen behoefte hetzelfde lot te ondergaan als Hamas nu in Gaza

Waarom Hezbollah niet in de aanval gaat? Zelfs niet als het midden in Beiroet vernederd wordt en niet eens haar mede-terroristen een veilige schuilplaats kan bieden? Omdat Nasrallah zijn Libanese politieke bondgenoten beloofd heeft dit niet te doen. Omdat Hezbollah beseft dat een oorlog tegen de IDF iets anders is dan de strijd die het voerde tegen de matig bewapende opstandelingen in Syrië. Omdat broodheer Iran een Amerikaanse militaire reactie vreest en weet dat de Islamitische Republiek zelf in een grote regionale oorlog betrokken kan raken.

En simpelweg omdat Hezbollah geen behoefte heeft hetzelfde lot te ondergaan als Hamas nu in Gaza. De verwoestingen daar en de verliezen van de terreurorganisatie zijn geen bijzonder aanlokkelijk perspectief voor de de facto machthebbers van Libanon. Die hebben te lang en te hard gewerkt hun positie op te bouwen in Libanon, maar ook in Syrië en Irak, om die op het spel te zetten met een conventionele oorlog tegen een superieure tegenstander. Als Israël een Hamasleider kan elimineren in het hart van een Hezbollahbolwerk, kan het dat ook doen met de leiders van de ‘Partij van God’ zelf. Dus trekken de Libanese jihadi’s voorlopig niet ten strijde. Niet om de dood van Saleh al-Arouri. En ook niet om Gaza. Zo blijft de sjiitische hond blaffen en bijt hij niet, zodat de Israëlische karavaan voort kan trekken.

Plaats opmerking