Maandagochtend half acht. Nederland wordt opgeschrikt door beelden van het Nationaal Monument op de Dam dat is ondergekalkt met bloedrode verf. Uitgerekend op een van de door camera’s meest beveiligde plek van onze hoofdstad kon in de nacht voor 4 mei Palirapalje rustig z’n gang gaan. En iedereen weet inmiddels waar het misbruikte woord ‘genocide’ op slaat. Het is onvoorstelbaar dat er bij de driehoek niemand was die even op z’n vingers wilde natellen dat na eerdere bekladding van het Paleis op de Dam en het monument deze zelfbenoemde ‘verzetslieden’ het nog een keer zouden proberen. Zeker nadat ze op sociale media in alle toonaarden acties hadden aangekondigd. Wat een naïviteit, in het beste geval. Actiegroep Palestine Action eiste trots deze wandaad op.
En o, o, wat waren ze allemaal verontwaardigd, de Rob Jettens en Femke Halsema’s van deze wereld. Het ‘laffe daad’, ‘schofterig’ en ‘onacceptabel’ was niet van de lucht. Onacceptabel? Laat me niet lachen, wat hebben we onze buik vol van die gratuite woorden. De ervaring leert dat dit vandalisme al tijden wordt geaccepteerd en met de mantel der liefde bedekt. De puberale aandachttrekkers lachen om een foeigesprekje. Een paar weken achter slot en grendel en terugbetaling van de schade, dat zou zoden aan de dijk zetten. Tot de laatste dag, tot de laatste cent. Desnoods ga je er maar voor werken.
Maar in een land waar laf wegkijken tegenwoordig verbinding heet, hoeven we daar niet op te rekenen. ‘De boel een beetje bij elkaar houden’ betekent in werkelijkheid: laat die kids toch wat stoom afblazen, wat kan dat beetje kattenkwaad nou schelen? ‘Schuren’ heet dat volgens de Amsterdamse burgemeester, maar dat schuren is synoniem geworden voor poeren in open wonden met schuurpapier korrel 40.
Iedereen ziet het, maar wijzend naar vrije interpretaties van de rechtsstaat komen ze er gewoon mee weg. Zo niet de personen die die open wonden voelen, natuurlijk. Die negeren we het liefst.
Dit NIW moet al op maandag naar de drukker. De reden is een mooie: hoewel 5 mei slechts om de vijf jaar een officiële vrije dag is, is onze drukker dicht. Zoals het zou horen. Want 5 mei zou veel belangrijker moeten zijn dan de verjaardag van een vorst.
Een omroep belde maandagochtend met de vraag of ik vanavond op de Dam iets over de herdenking zou willen zeggen. “Nee joh, daar kom ik al jaren niet meer,” antwoordde ik. Ik houd liever twee minuten stilte buiten de nabijheid van rodelijnhypocrisie.
6 reacties
ik ben zo blij op het platteland te wonen.
Straks sta ik met bijna het hele dorp, mannen, vrouwen, kinderen en zelfs zuigelingen bij het monument.
Op een paar uitzonderingen na, echt heel weinig, is de Nederlandse politiek een gedegenereerde bende, alleen in staat tot wanprestaties. Het gaat maar om een handjevol tweederangsterroristen en zelfs deze gedegenereerde generatie van hypocriete politici zou er met gemak een einde aan kunnen maken, als de wil er was. Dus waar blijft het protest van burgers tegen het gedogen door de overheden van het vandalisme en de schennispleging ?
Groot gelijk Esther. Het is beschamend om politici te horen over de bekladding van het monument en gelijk hun houding tov demonstraties, vernielingen en de Joodse Nederlanders. Ze doen werkelijk niets concreets alleen loze woorden. En dan met uitgestreken gezichten een krans leggen. Ongeloofwaardig
Touché 👍🏻
En dat is, denk ik, omdat politici ter linker zijde het eigenlijk wel eens zijn met de boodschap van de activisten. Ik vraag me dus af of het wel “naïf” of “laf wegkijken” is. Het is veel meer “bewust toelaten”, ben ik bang.
SCHUREN in open wonden is heel erg pijnlijk.
~~~ Het klinkt komisch, met schuurpapier nr. 40. schuren. Het is wel DE verbindingsmethode van Halsema.
Als het niet zo ernstig was, zou men om deze opmerking kunnen lachen, maar het is om te huilen.
En dan s’avonds op de Dam, na de besmeuring, met een bedrukte houding , met gepaste kleding, een krans leggen. Wat een schijnvertoning van mevr. Halsema.
Precies Esther, over rodelijnhypocrisie gesproken, ik denk dan weer even terug aan die burgers gekleed in het rood, rode vlaggen, rode verf enz. Een grote rode massa. Rood, rood.
Het heeft nog niet eens een vreedzame uitstraling al dat rood.
Onbetrouwbare burgers zijn het die hieraan mee doen. En we moeten ze verre van ons houden, als het over ” met hun omgaan” gaat.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
De Rode Khmer, die had ook heel veel met rood.
Met hun rode vlag met een sikkel en hamer.