De mooie kant van Amy
Film en tv

De mooie kant van Amy

De ultrakorte carrière van Amy Winehouse levert een wervelende film op, waarin de makers helaas te vaak concessies hebben gedaan aan de gevoeligheden van het grote publiek.

Achsa Vissel 19 april 2024, 12:00
De mooie kant van Amy
Marisa Abela als Amy Winehouse in 'Back to black' (2024). Foto: StudioCanal

Na diverse documentaires over Amy Winehouse (1983–2011) verschijnt eindelijk de langverwachte speelfilm over de jonggestorven jazzzangeres. Vervaardigd door de Britse Sam Taylor–Johnson, onder meer de drijvende kracht achter Fifty shades of grey (2015) en bekend als echtgenote van (vermoedelijk) de eerste Joodse James Bond, Aaron Taylor-Johnson. Met actrice Marisa Abela in de hoofdrol – die bovendien zelf de titelsong inzong, petje af – wordt het leven van Winehouse gevolgd vanaf het moment dat ze serieus werk gaat maken van haar muziek tot het onvermijdelijke einde. Je ziet Amy als een wildebras die cocktails wegtikt en kettingrookt , maar ook dol is op haar oma Cythia. Van dit stijlicoon kopieert ze zelfs het kenmerkende suikerspin-
kapsel uit de jaren 60. 

Dan ontmoet ze haar toekomstige echtgenoot Blake Fielder-Civil en stapt met hem in een destructieve relatie, die – eerlijk is eerlijk – het geweldige album Back to black opleverde dat haar ook buiten het Verenigd Koninkrijk bekend maakte. De roem, de fans, de agressieve Britse tabloidfotografen, het is er allemaal. We zien een muzikaal genie dat op haar eigen terrein precies weet wat ze wil, maar kwetsbaar is in de rest van het leven. Dat leidt tot moeilijke relaties en verslavingen, die haar uiteindelijk de kop kosten. 

Met haar vroege overlijden valt Winehouse de twijfelachtige eer toe de Club van 27 binnen te stappen, met collega-muzikanten als Jimi Hendrix, Jim Morrison en Kurt Cobain. Ze laat een schitterende, zij het beperkte muzikale erfenis voor ons achter. De film sleept mee, verveelt geen minuut en is een muzikaal feest. Als Blake haar verlaat voor zijn ex-vriendin Becky, de same old safe bet uit het nummer Back to black, knalt die hit de zaal in, als een soundtrack van Winehouse’ leven. 

Beschermende papa

Toch heeft regisseuse Taylor-Johnson opmerkelijke keuzes gemaakt. De film volgt in grote lijnen Amy’s leven, zoals de sterke band met grootmoeder Cynthia en de relatie met Blake. Maar haar moeder verschijnt bijna niet in beeld, haar broer lijkt niet te bestaan en haar vader is ineens een beschermende Joodse papa. Dankzij overvloedige documentatie weet inmiddels iedereen dat Mitch Winehouse zonder scrupules van zijn dochters succes probeerde te profiteren. Hij bezocht haar zelfs tegen haar zin met een cameraploeg bij in een verslavingskliniek. Dat pa Winehouse zijn goedkeuring gaf aan de film heeft daar misschien mee te maken. 

Hoe goed Abela ook speelt, ze is te mooi, te fris om geloofwaardig in de goot te belanden

Actrice Marisa Abela heeft Winehouse overduidelijk goed bestudeerd. Ze beweegt als Winehouse, spreekt als Winehouse en zingt – een beetje – als Winehouse. Maar ze wordt nooit Winehouse. Hoe goed ze ook speelt, ze is te mooi, te fris om geloofwaardig in de goot te belanden. Ook het personage Blake lijkt een ander. Amy’s echtgenoot oogt in het echt als een onaangename man. In de film, gespeeld door Jack O’Connell, is hij ineens sexy, breedgeschouderd, aantrekkelijk. We zien Amy nooit als uitgemergelde junk, die uitgejouwd wordt op het podium omdat ze niet in staat is om te zingen. Slechts één keer zien we haar aan een crackpijp hijsen, terwijl we weten dat ze daar niet van af kon blijven. En als ze optreedt in een club, zingt het publiek bloedserieus ‘F-me pumps’ met haar mee, terwijl het in de oorspronkelijke opnames van dat nummer toch echt ‘Fuck me pumps’ is. Dat de dranklustige Britse feestbeesten zo keurig zouden doen is volstrekt ongeloofwaardig. 

Mageen David

Alles bij elkaar is het te braaf. Misschien is het de bedoeling Winehouse alleen te herinneren als muzikaal genie. Waarschijnlijker is het dat het grote publiek bereikt moet worden en de zelfkant, de gruwelijke aftakeling uit het zicht moet blijven. Het verhaal van Winehouse’ enorme talent mag zo veel mogelijk mensen bereiken, maar dit is niet het complete verhaal. 

Los daarvan is er de onvermijdelijke, triest stemmende vraag hoe er in deze tijden gereageerd zou worden op een overduidelijk Joodse hoofdpersoon, bij wie een kolossale mageen David standaard in haar decolleté bungelt. We kunnen alleen maar duimen dat de waardering voor haar muziek de boventoon zou voeren. Als iemand dat verdiend heeft, is het Amy.

Opmerkingen (1)
Gerda Schrijver 19 april 2024, 16:17
DUIMEN HELPT NIET!------ We kunnen beter bidden, voor verslaafden die we kennen. Helaas zijn er nog te veel van die talentvolle "Amy's", die net zo verslaafd zijn. Heel erg triest. Nog even en de Seideravond komt. Geschiedenis van de slavernij en dan.. de uittocht en bevrijding. Een Godswonder. Moge G,d het Joodse volk zegenen. Seider, Pesach. Chag Sameach. Happy Sederim!
Plaats opmerking

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Max 1000 tekens. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *