Met het toelaten van Kanye West tot een Nederlands podium bewijzen concertorganisatoren, justitie en de betrokken minister en burgemeester een grote dienst aan alle Hitlervereerders in Europa. Die fans wachtten namelijk al jaren op een optreden van de giftige rapper die door de meeste beschaafde landen geweigerd wordt. Ze stroomden massaal naar Arnhem en gingen op de foto met gruwelijke citaten van ‘Ye’, ter plekke tentoongesteld door het CIDI, dat nog iets aan bewustwording probeerde te doen. Droogjes zeiden de fans tegen de media dat ze ‘voor de artiest kwamen en niet voor zijn uitspraken’. Intelligentie, empathie of reflectie is niet iedereen gegeven.
Wie een poging doet uit te leggen hoe funest het is dat zo’n man hier optreedt, wordt behandeld als onredelijke zeurkous. Aan tafel bij Roos Moggré, die zo nu en dan onscherp het toch al zwakke presentatieduo Pauw en De Wit mag vervangen, kreeg Frits Barend afgezaagde vragen: “Maar waarom is dat schadelijk voor de Joodse gemeenschap? Hoe pijnlijk is dat?” Weerzin tegen een rappende antisemiet moet kennelijk toegelicht worden, want Moggré snapt het niet. Let op wat hier gebeurt: dat een fascistenvereerder het reldorstige publiek komt opzwepen wordt gereduceerd tot een probleem van ‘de Joodse gemeenschap’, iets waar de rest van Nederland geen boodschap aan heeft. Het zijn die onredelijke Joden die zich eraan storen en andermans vrijheid van expressie om zeep willen helpen. Zo bouwt BNNVara mee aan het nieuwe vijandsbeeld van de immer klagende, intolerante Jood. Die rapper zei sorry, wat zeur je nou?
Salonfähig
Het kan nog erger. De Arnhemse burgemeester Marcouch kondigde trots aan dat West in zijn stad mag optreden en ging ‘in burger’ poolshoogte nemen bij het GelreDome. Petje op, glimlachend selfies maken. Vrijheid van meningsuiting, weet u wel. O ja? Waarom gaat Marcouch dan niet selfies maken bij een koranverbranding? Dat is toch ook een grievende uiting van de vrijheid die hij beschermt? Dat kan hij niet, want die hatelijke manifestaties heeft hij namelijk wel verboden. Zo rolt Marcouch: hij verbiedt kennelijk enkel de haat die zijn verhoopte electoraat treft. Als burgemeester heb je niets te zoeken bij het binnenstromende publiek van zo’n omstreden concert, ook niet in je vrije tijd. Daarmee bezoedel je je ambt.
Joodse monumenten zijn geen wasstraten voor recidiverende antisemieten
Maar Marcouch wilde nog meer: Ye salonfähig maken door hem een rituele witwassing te bieden. Een jew washing, zoals dat heet. Zonder overleg met de beoogde instituten, nodigde hij Hitlerboy uit voor een bezoek aan het Holocaustmuseum en het Namenmonument. Ziet u de foto’s al voor u? Marcouch wel en wat komen die hem goed uit: op gelijke hoogte met een popster twee reputaties in één klap herstellen. Kijk de nieuwe vrienden van het Joodse volk hun imago oppoetsen, op de plek van herdenking en rouw voor miljoenen die omgekomen zijn door dezelfde haat en onverschilligheid waarvoor veel huidige bestuurders blind zijn. Je maag keert zich om.
Folklore
Joodse monumenten zijn geen materiaal voor pr-campagnes, zeker niet voor de vijanden van het Joodse volk. Het zijn geen wasstraten voor recidiverende antisemieten. En het zijn ook geen plekken voor psychosociale experimenten van bestuurders die aan mediation doen ten gunste van racisten. Als je niet oppast, is dat de antisemitische folklore in de komende jaren: de Jood als multi-inzetbaar politiek accessoire, als zondebok en klusjesman voor hersteloperaties ineen. Levensgevaarlijke bestuurders willen dat graag. n
