Het gaat om de inhoud
Dagboek

Het gaat om de inhoud

Opperrabbijn Jacobs schrijft een dagboek over maatschappelijke en religieuze zaken. Het NIW publiceert deze stukken twee keer per week.

Opperrabbijn Binyomin Jacobs 30 mei 2024, 09:17
Het gaat om de inhoud
De beveiliging wordt opgeschroefd: nieuwe camera's brengen het totaal op acht

Ik was weer eens onderweg. Nu ging de reis naar Malaga. Die geniet maar, hoor ik u denken. Nou dat viel tegen, want om 3:30 was ik opgestaan, om 4:30 uur stond de taxi voor de deur, want mijn vliegtuig naar Charles de Gaulle had om 6:45 uur zullen vertrekken. Op de luchthaven zou ik dan overstappen naar een toestel dat me naar Malaga zou brengen. Maar omdat, zoals het werd aangekondigd, ‘de cockpit niet aanwezig was’, zou er een vertraging zijn van een kwartier. In eerste instantie begreep ik het probleem niet helemaal, want we zagen het vliegtuig en alles zat eraan: de vleugels, de wielen, de romp en ook de cockpit! Toen er na vijftien minuten werd omgeroepen dat de nieuwe cockpit was opgeroepen en onderweg was, werd het me duidelijk dat het om de inhoud van de cockpit ging, de piloten. Nou moest ik dus in Parijs overstappen in een vliegtuig naar Malaga en dus zat ik niet in de cockpit, maar in de piepzak want er was minder dan een uur overstaptijd.

Om een lang overstapverhaal kort te houden: Ik heb het vliegtuig gehaald in Parijs omdat ik gelukkig hard kan hollen. Aangekomen om 11:20 uur in Malaga en om 17:30 uur weer terug met een rechtstreekse vlucht naar huis. De hulp en het meedenken van KLM was subliem. Ze hadden een terugvlucht gereserveerd om 10:15 uur voor het geval ik de aansluiting zou missen in Parijs. Een rechtstreekse vlucht vanuit Amsterdam naar Malaga voor me geboekt en voor de volgende ochtend een retourvlucht. 

Even terug naar het cockpitmisverstand. Als ik een doosje heb en in dat doosje bewaar ik een gouden horloge, dan is dat doosje een sieradendoosje. Als ik in datzelfde doosje rotzooi deponeer, dan is dat doosje een vuilnisvat. Met andere woorden: de cockpit maakt geen piloot, maar de piloot maakt het voorste deel van het vliegtuig tot cockpit. Zo is het ook met ons hoofd: het draait om de inhoud die we erin stoppen.

Ik was dus in Spanje. Een collega-rabbijn heeft een aantal mensen in zijn Joodse gemeente die Joods willen worden. Serieuze gioerkandidaten. Zelf wil hij de gioer niet doen omdat hij emotioneel zeer betrokken is bij de kandidaten en dus werd ik van de Europese rabbinale stal gehaald. Ik had ze ontmoet en een zeer goede indruk gekregen. Maar toch, want uiteindelijk ben ik verantwoordelijk voor de gioer, wilde ik hun entourage zien, hun huis. Want hun huis verraadt hun inbreng, of netter en positiever uitgedrukt: de uitstraling van het huis toont hun inzet. 

De uitstraling van hun huis toont de inzet van de gioerkandidaten

Nadat ik de kandidaten had ontmoet in Brussel in het kantoor van het Rabbinical Center of Europa (RCE) van waaruit ik werkzaam ben voor dit soort aangelegenheden, en een positieve indruk had gekregen, wilde ik alvorens tot gioer over te gaan een kijkje nemen in dat huis, met mijn eigen ogen zien wat hun rabbijn aan mij probeerde duidelijk te maken. Want een huis is met dat doosje vergelijkbaar. De inhoud bepaalt de status, het aangezicht. Wat straalt hun huis uit?  En als ik dan toch al daar was … want zo gaat dat. Vier uur Malaga, scherpe tijdsbeheersing, en ervoor zorgen dat verstand, voorzien van een vleugje emotie, de baas in mijn hoofd is en niet de emotie heerst en het verstand gebruikt wordt om de emotie ten uitvoer te brengen.

Vandaag was bijna de hele dag e-mails beantwoorden, telefoontjes plegen, teksten voor grafzerken maken en tot mezelf komen want die Malagadag mag dan wel erg vakantieachtig klinken, het was eigenlijk te veel. Intussen druk bezig met de voorbereiding voor de EJA-conferentie maandag en dinsdag aanstaande. Sprekers uit binnen- en buitenland, maaltijden, galadiner, panels, media-aandacht en: beveiliging. Triest dat er geïnvesteerd moet worden aan uitgebreide beveiliging. U mag mij trouwens feliciteren. Zoals u weet vindt de briet mila, de besnijdenis, plaats op de achtste dag. Waarom niet op de zevende of de negende? Of pas na een jaar? Een van de redenen is deze: zeven wijst op het aardse, de zeven dagen van de week, het rationalisme. Acht is zeven plus één en wijst daarom op al hetgeen ons verstand te boven gaat. Waarom beveiliging? Waarom (opkomend) antisemitisme? Waarom al die ellende? Waarom niet gewoon in vrede met elkaar leven? 

Morgenochtend komt een videoploeg van de SGP. Die wil mij een paar vragen stellen en mijn antwoorden in de verkiezingscampagne gebruiken. En daarna een persoonlijke kennismaking bij mij thuis met de nieuwe directeur van de Oorlogsgraven Stichting, om vervolgens een vergadering te hebben, als Joodse afdeling, met het bestuur van de Vereniging van Geestelijk Verzorgers in de Gezondheidszorg. Voornaamste reden van deze bijeenkomst is de zorg over de inmenging van de Gaza-Israëlpolitiek in onze eigen Nederlandse wereld van geestelijke verzorging en ziekenzorg, waardoor patiënten, vaak honderd procent afhankelijk van de zorginstelling, angstig worden, terwijl juist de zorginstelling veiligheid moet bieden. 

Saaiheid is vreemd aan dit rabbinale baantje

Nog een paar telefoontjes, een kapotte lamp in onze badkamer en telefonisch onderhoud met een van mijn Joodse gemeenten die, als een van de zeer weinige, het met het toelatingsbeleid van nieuwe leden niet zo nauw nemen. En zo kon het gebeuren dat we ooit ergens een voorzitter van een Joodse gemeente hadden, die vanaf de dag dat hij zich als lid aanmeldde, zich erover beklaagde dat het opperrabbinaat niet snel genoeg uitsluitsel konden geven over zijn Joodse status, terwijl het toch duidelijk was dat zijn moeder volledig Joods was en begraven ligt op de Joodse begraafplaats in Londen. Na twee jaar rabbinaal detectiveonderzoek heb ik kunnen aantonen dat zijn moeder niet in Londen ligt begraven, ook niet op een niet-Joodse begraafplaats, maar gecremeerd was in Nederland en net zo Joods was als de poes van mijn buren. Saaiheid is vreemd aan dit rabbinale baantje. 

O ja, we hebben er twee nieuwe camera’s bij, hetgeen de tussenstand op acht brengt. Zelfs als iemand via de lucht met een parachute zou invliegen, dan nog wordt zijn entree vastgelegd, gaat het alarm meteen luidkeels af, wordt de meldkamer ingeschakeld en zijn de eerste politiemotoren al onderweg. Toch gezellig in Joods Nederland.

Opmerkingen (0)
Plaats opmerking

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Max 1000 tekens. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *