Veelzeggende stilte
Opinie

Veelzeggende stilte

Nausicaa Marbe 11 februari 2024, 12:00
Veelzeggende stilte

Het lawaai van de demonstranten tegen Israël en ‘de zionisten’ houdt niet op. Op stations, op straat, op universiteiten, bij ministeries: het gebrul wordt luider en agressiever. De oproepen tot geweld en genocide, tot de wereldwijde intifada die alle Joden moet uitroeien kreeg vorige week gezelschap van nieuwe vormen van terrorismeverheerlijking. De solidariteit met Hamas was niet genoeg, nu worden ook de Houthiterroristen die schepen opblazen in de Rode Zee aanbeden door demonstranten met Palestijnse vlaggen. Ze worden gesmeekt hun geweld voort te zetten. “Make us proud!” scandeerden de arafatsjaaltjes op Den Haag Centraal. Ook Rutte moest dood van deze vrienden van Hamas. 

In een normaal land zou dit het moment zijn waarop de politie ingreep. Toegegeven, het virulente antisemitisme van de acties en de oproepen tot geweld hadden al eerder tot een drastisch optreden en tot vervolging moeten leiden. Maar dat is niet gebeurd. Het is de nieuwe werkelijkheid waarmee we gedwongen worden te leven. 

Geen taal meer 

Inmiddels doet het lawaai minder pijn dan de stilte. Het fascisme herleeft en de samenleving laat het gebeuren. Hoort u ze protesteren, de bestuurders op machtige posities, aan de top van de ministeries, het onderwijs, de maatschappelijke instituten? Het is stil. Ook BN’ers, altijd paraat om zich van hun deugdelijkste multiculturele inclusiekant te laten zien, zwijgen in alle talen nu er Joden moeten hangen. Om over de meesters van het woord, de schrijvers en essayisten, maar niet te spreken. Ineens hebben ze geen taal meer. Ineens zijn ze niet meer in staat een handtekeningenactie op te zetten, met honderden namen op een krantenpagina: een luid protest tegen de nieuwe Jodenvervolging. Een vervolging die niet van de staat of door wetten komt, maar vanuit de samenleving, van groeperingen die hun gang mogen gaan. 

Het fascisme herleeft en de samenleving laat het gebeuren

Een paar jaar geleden liepen intellectuelen hier te dwepen met de vertaalde oorlogsdagboeken van de Roemeens-Joodse schrijver Mihail Sebastian die in het fascistische Boekarest meemaakte hoe zijn vrienden, meestal gevierde schrijvers, zich van hem afkeerden. Onvoorstelbaar! Een waarschuwing! Nooit meer! Zo gonsde het in de kwaliteitskranten. Nou, de geschiedenis herhaalt zich in Nederland, waar schrijvers, beeldend kunstenaars, filmmakers en musici laf in hun schulp kruipen en zich precies zo gedragen als de collega’s van Sebastian die hem in de steek lieten. Niks geleerd, de lafheid regeert. Hetzelfde geldt voor politieke leiders die altijd lofredes op diversiteit en inclusie houden, maar nu Joden opgejaagd wild zijn niet meer thuis geven.

Onderwijs

De moedigen zijn niet onder de machtigen te vinden. Verzet komt uit onverwachte hoek. Een hartenkreet van het LBVSO (belangenvereniging voor leerlingen in het speciaal onderwijs), een krachtig appel aan schoolleidingen en politici, vat het probleem van onveiligheid in en door lessen over de Tweede Wereldoorlog perfect samen. Bange leerlingen bellen doorlopend over incidenten, waardoor leraren geen lessen meer durven geven en leerlingen niet meer naar school durven komen. Het LBVSO heeft een duidelijk verzoek aan de overheid en de scholen: “De onderlinge verschillen, die met angstaanjagende steekvlammen oplaaien, worden steeds explosiever. […] Wij zien graag dat er een hardere aanpak komt en men niet wegkijkt wanneer regels geschonden worden […]. Dat u ingrijpt wanneer er ontkenning is van de geschiedenis en u niet toestaat dat deze herschreven wordt vanwege wat gevoeligheden. U moet gaan zien dat die sluipende veenbrand nu een openlijke brand is geworden. […] Scholen en overheid moeten voor veiligheid zorgen in dit gehavende onderwijzend Nederland. Als u dat niet doet, blijft de vrees dat schreeuwerds altijd winnen en de angst zal blijven, omdat niemand ons beschermt en wij daardoor niet onszelf kunnen zijn.”  

Hulde aan wie deze tekst geschreven heeft. Ik heb geen politicus dit beschavingsverval zo helder horen verwoorden. De Kamervoorzitter zou de hele brief in het parlement moeten voorlezen. Om politici eraan te herinneren wat op het spel staat als je niet optreedt tegen destructieve intolerantie. De kwetsbare leerlingen in het speciaal onderwijs ruiken het fascisme als geen ander en vragen om hulp. Zij zijn daarmee een prachtig voorbeeld van moed en een teken van hoop: de strijd is niet door iedereen opgegeven.

Plaats opmerking