Het blijft verbijsterend hoe hoog de Nederlandse Joden scoren die vinden dat Israël genocide pleegt in Gaza in populariteitspolls op redacties van de Volkskrant, Trouw en NRC. Ik noem die veelgeprezen collega-Joden al enige tijd ‘deugjoden’. Laat er geen misverstand over bestaan: de situatie in Gaza is schrijnend. Maar zolang Hamas aan de macht is en vernietiging van de staat Israël als ideologie uitdraagt, zal de oorlog voortduren, zullen Gazanen en Israëli’s nodeloos sterven.
Experts als Geert-Jan Knoops, deskundige in internationaal recht, erkent de uitzichtloze situatie in Gaza — maar hij ontkent dat er sprake is van ‘genocide’. Zelfbenoemde leken als programma-maakster Raven van Dorst en een schnabbelende voormalig talkshowpresentator weten beter. Als zogeheten non-binair kan Van Dorst in Tel Aviv hand in hand lopen met wie zij wil, in Gaza wachten stenen.
Gekleurd
In dit verband is de toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede aan de Zuid-Afrikaanse Navi Pillay het ultieme voorbeeld van de ondergang van de rede. De NRC prees uiteraard de toekenning. De Wall Street Journal deed zijn journalistieke plicht en verrichtte onderzoek naar de laureaat. Dat leidde tot een commentaar onder de veelzeggende titel Een Nobelprijs voor het haten van Israël. De Amerikaanse krant wees op een ‘gekleurd’ rapport dat de prijswinnares fabriceerde over de oorlog in Gaza. Weekblad EW Magazine herinnerde ons vervolgens aan Pillays wegkijken bij mensenrechtenschendingen in dictaturen als China, Iran en Cuba. In China wonen buiten Mosje Oeigoer geen Joden, dus in zo’n land kunnen volgens de Nobelprijswinnares geen mensenrechten worden geschonden, net als in het pacifistische Iran.
Israël is een staat met heel veel Joden en daarom razend populair onder journalisten die een opleiding hebben gevolgd. Voor hen is Jood-zijn in Israël een hobby die je in je vrije tijd uitoefent.
Zo wijdde de NRC van woensdag 28 oktober maar liefst zeven van de 36 redactionele pagina’s aan Israël, omgerekend twintig procent. Twee vette koppen staan symbool voor de berichtgeving: op de voorpagina ‘Israel kiest, Hebron lijdt’ en op pagina 4 ‘In het door Israël afgesloten Hebron gaan de boodschappen over de muur’.
Dan laat ik de soap rond het Eurovisiesongfestival van uw en mijn belastingcenten nog maar buiten beschouwing. Maandenlang hadden directeuren en onderdirecteuren, programmamanagers en assistent-programmanagers, secretaressen en assistent–secretaressen, redacteuren en eindredacteuren in Hilversum een dagtaak aan dat liedjesfestijn. De oorzaak en aanleiding daarvan? Uiteraard Israël, eens te meer het uitverkoren land. De Telegraaf trok de enige juiste conclusie: dit was een blamage van de Nederlandse Publieke Omroep.
Misjpooche
De populariteit van Israël bleek ook uit de grote mediabelangstelling voor de parlementsverkiezingen eind oktober. Het leek wel alsof Nederland zelf naar de stembus ging. Goedbeschouwd winnen alleen de presidentsverkiezingen in de VS het qua journalistieke aandacht van de stemrondes in Israël. Dat in Gaza en het aangrenzende Egypte het woord ‘verkiezingen’ niet eens mag worden uitgesproken door de bevolking, doet er even niet toe voor de zelfbenoemde deskundigen als Van Dorst en de in commercials van daken dalende huisvader Beau — daken waarvan homo’s in de omringende landen van Israël weleens zijn afgemieterd.
De oorzaak van de Eurovisiesoap? Uiteraard Israël, eens te meer het uitverkoren land
Sinds 2023 delen we als familie in Nederland met onze misjpooche in Israël een appgroep, waarin we schrijven wat ons bindt en zorgen baart. Wat stemmen jullie, vroegen we. We kregen naast uitgebreide analyses van de kandidaten Benjamin Netanyahu, Gadi Eisenkot, Naftali Bennett, Yair Golan en Avigdor Lieberman, de opmerking dat er niet heel veel verschillen tussen de partijen zijn en dat het vertrouwen in politici niet is toegenomen.
De beste conclusie op de dag van de verkiezingen kwam van een nicht: “Bij jullie gaat het ook niet goed, begrijp ik. Maar bij jullie hoef je niet bang te zijn dat morgen of volgende week ineens weer raketten over je hoofd vliegen.” Waarop mijn broer die als kind in Friesland was ondergedoken, reageerde met: “Sa is it en net oars.”
