Feitenvrij leeglopen. We zien het in kranten als Trouw, waarin Israël ervan werd beschuldigd choemoes te koloniseren. We zien het ook in tv-shows. RTL Tonight spande vorige week de kroon. Al eerder waren we daar getuige van een rijk fantaserende Douwe Bob, die zonder enig weerwoord leugen op leugen mocht stapelen nadat hij bij een Jom HaVoetbalfeestje had geweigerd ‘op te treden voor zionisten’.
Nu kondigde Humberto Tan trots aan vertegenwoordigers van de opgebrachte Gazavloot in de studio te hebben. Een van hen was Pieter Rambags. Deze zichzelf ‘data-analist’ noemende voorman van ‘Docenten voor Palestina’ staat bekend als een van de meest virulente Israëlhatende complotdenkers. Het zal je docent maar wezen.
Heeft de RTL-redactie überhaupt de moeite genomen deze man vooraf even te googelen? Dan hadden ze kunnen horen welke praatjes hij uitkraamt. Zo kan hij geen stolperstein meer zien ‘omdat die een volk vertegenwoordigen dat is verworden tot een genocidale soort, verantwoordelijk voor miljoenen doden, waarmee hun Holocaust verschiet’. RTL bood deze antisemiet met alle liefde een podium. Tan, toch al niet het scherpste mes in de talkshowlade, had bij het betoog van Rambags een gezichtsuitdrukking die een mengeling van bewondering en het spreekwoordelijke hert in de koplampen verried. De struikelsteenmijder mocht leeglopen over tientallen botbreuken die de opvarenden zouden hebben opgelopen, ze hadden martelingen en verkrachtingen ondergaan en drie mensen zouden zelfs zijn ingespoten met een onbekende vloeistof.
Alles werd klakkeloos voor waar aangenomen, maar wie het nieuws een beetje had gevolgd, had inmiddels de toneelstukjes van de opvarenden gezien. Ze lagen met braces rond de nek zogenaamd zwaargewond op brancards, om een paar uur later kerngezond de luchthaven uit te huppelen.
Dankzij de idiote actie van de Israëlische minister Ben-Gvir, die op staande voet ontslagen had moeten worden, had dit flotillarappaille de wind in de pr-zeilen gekregen en veranderde hun loserstatus alsnog in dat van heldendom.
RTL Tonight zag het als een excuus om een uitgesproken complotdenker mainstream te maken. Zelfs tafelgenoten als journalist Frits Wester, die toch beter zouden moeten weten, grepen niet in.
Het is een ziekte waar veel redacties aan lijden: feiten doen er niet meer toe, voor een sensationeel anti-Israëlverhaal maken ze alle ruimte vrij. Kritische journalistiek wordt zonder pardon bij het grofvuil gezet. En als later blijkt dat de realiteit toch net even anders ligt, dan is er niets aan de hand hoor mensen, gewoon doorlopen. Zo diep zijn veel redacties, waaronder die van RTL Tonight, gezonken. Ook daar heerst de massapsychose.
8 reacties
Maar u noemt ook, met alle respect, mediatypes op, die … daar haal je toch niet je informatie vandaan… deze figuren zijn niet goed bij het hoofd of ze doen het bewust, desinformatie verspreiden, maar dan zijn ze, opereren ze, als zekere figuren die uiteindelijk in bunkers hun vrouw en kinderen vermoordden en daarna zichzelf. Zo… het is gezegd en eenieder kan daaruit zijn conclusies trekken.
Mainstream media hebben hun journalistieke onafhankelijkheid ingeruild voor activisme. Dat is zeer kwalijk, maar ze zijn er nog trots op ook. Redacties zijn vaak genoeg gekaapt door virulente antisemieten, die elke kans pakken die ze zien om hun kwaadaardigheid bot te vieren. Waar dat toe leidt kunnen we elke dag om ons heen zien. De leugens en de omkering van feiten zijn bijna standaard geworden. En het ergste moet nog komen, want onze bestuurders zijn labbekakken die alles laten gebeuren. Als we over een poos the big picture kunnen zien en kunnen vaststellen wat er allemaal gebeurde in de jaren 20 van de 21ste eeuw, dan zal het schaamrood menigeen in Europa (wederom) naar de kaken schieten. Elke gore leugen, elke antisemitische uiting en elk daardoor opgewekt incident onderstreept de noodzaak van het bestaan van Israël.
Douwe Bob, Pieter Rambags,Humberto Tan, Ben Gvir.
Deze mensen roepen conflicten op.
Of het nu “hier is of daar”.
Met de eerste drie hoef ik geen woord meer te spreken.
Met de laatste Ben Gvir nog wel.
Niet Gaza is het echte probleem – de slachtoffers daar zijn niks vergeleken met wat er in tenminste acht Afrikaanse landen gebeurt – maar het instabiele Europa met haar wankelende industrie, haar ontwrichtte samenleving en leiders die niet tot meer in staat zijn dan tot pathetische schertsvertoningen. Het onderwijs, politie en alle vitale diensten storten in, maar onze premier Jetten gaat als een bezeten Don Quijotte met veel gerinkel en gekinkel de klimaatwindmolen te lijf. Niet één enkel probleem wordt er opgelost, inclusief relatief eenvoudige problemen die direct met het klimaat te maken hebben. In plaats van voor drinkwater te zorgen, krijgen we van de overheden brieven die ons vertellen dat drie keer per week douchen eigenlijk voldoende is. Dat is het soort oplossingen dat men weet te bedenken. Bij de zwijnen af. Maar Joden, die waren altijd een uitstekende bliksemafleider voor een ontevreden samenleving, dus waarom niet nog een keer proberen. Voorlopig werkt het, want wie houdt zich nog bezig met de deplorabele toestand van het onderwijs, de sleutel naar de toekomst, bijvoorbeeld ? Er waren stemmen die opriepen om te zorgen voor eerlijke verslaggeving, maar Jetten haastte zich om zich uit te spreken tegen ingrijpen. Kom met je tengels vooral niet aan de bliksemafleider, want dan weet je niet wat voor een klap je te wachten staat.
Is dit gedrag te weiten aan “Long-Covid” of “Neuro-Syphilis”?? Het antwoord maakt niet uit, het is een Ziekte. Ik hoop dat ze daar niet te langen onder lijden. Ziele-Poten.
RTL-Tonight is diep gezonken dat ze bij een walmend flotilla gaz-light de bagger van Rambags voorschotelen. Het zal wel commercieel zijn, maar kan het daglicht niet verdragen.
Elke keer als ik denk ‘het kan niet erger’ , gebeurt er weer iets zoals de gast bij de Talkshow van Umberto Tan. Ik word er zo moe van. Is het nog de moeite waard om te reageren? Of juist negeren? Al die aandacht voor het lelijke, die schreeuwende meute. Het omdraaien van de waarheid. Ik voel mij hoe langer hoe minder thuis in mijn geboorteland.
Fentanyle journalistiek is het. Zo mag het wel genoemd worden.